دانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-3420111222The Effectiveness ofتأثیر روان درمانگری پویشی کوتاه مدت مبتنی بر هستۀ تعارضی موضوع ارتباطی در بهبود نشانههای گوارشی و شیوههای مقابله با تعارض بیماران سوء هاضمه کنشی113206510.22075/jcp.2017.2065FAمحبوبهفرامرزیدانشگاه علوم پزشکی بابلپرویزآزاد فلاحدانشگاه تربیت مدرسهوارد ای.بوکدانشگاه تورتنو کاناداکاظمرسول زاده طباطباییدانشگاه تربیت مدرسجوادشکری شیروانیدانشگاه تربیت مدرسJournal Article20170129Introduction: Functional dyspepsia (FD) is one of the gastrointestinal diseases that are common, disabling, and costly. Few data are available on the role of psychotherapy in the treatment of dyspeptic syndromes. The purpose of this study was to assess whether brief core conflictual relationship theme (CCRT) psychoanalytic psychotherapy improves gastrointestinal and conflict management strategies in patients with dyspepsia.
Method: A clinical randomized, controlled trial was planned in two therapeutic educational hospitals in Babol city. Thirty female patients with available sampling with FD randomly assigned to standard medical treatment with CCRT psychotherapy (15 subjects) or standard medical treatment alone (15 subjects). Gastrointestinal and conflict management strategies were assessed with Patient Assessment of Upper Gastrointestinal Disorder-Symptom Severity Index and Rahim Organization Conflict Inventory, before the trial, after treatment, and at 3-month follow-up. Independent T test and ANCOVA were used to analysis of the data.
Results: The comparisons of the mean changes in the scores between the two groups showed that CCRT psychotherapy improved all of the FD symptoms, including heartburn, nausea, fullness, bloating, upper abdominal pain, and lower abdominal pain, after treatment and at follow-up. Also, the CCRT treatment significantly improved conflict constructive management strategies of integrating, obligating, and accommodating, and decreased conflict destructive management strategies of dominating and avoiding, after treatment and at follow-up.
Conclusion: Brief CCRT psychoanalytic psychotherapy is a reliable method for improving gastrointestinal symptoms and conflict management strategies in patients with functional dyspepsiaمقدمه: سوء هاضمه کنشی از اختلالات گوارشی شایع، ناتوان کننده و پرهزینه است. اطلاعات اندکی در خصوص نقش روان درمانگری بر درمان نشانههای سوء هاضمه در دسترس است. هدف از بررسی این مطالعه بررسی تأثیر روان درمانگری کوتاه مدت پویشی هستۀ تعارضی موضوع ارتباطی بر بهبودی نشانههای گوارشی و شیوههای مقابله با تعارض بیماران سوء هاضمه گوارشی بود.
روش: یک کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل شده در دو بیمارستان آموزشی درمانی شهرستان بابل طراحی شد. 30 بیمار مبتلا به سوء هاضمه کنشی با روش نمونه گیری در دسترس به طور تصادفی در دو گروه آزمایشی درمان طبی استاندارد به همراه روان درمانگری هستۀ تعارضی موضوع ارتباطی (15 آزمودنی) یا درمان طبی استاندارد به تنهایی (15 آزمودنی) قرار گرفتند. نشانههای گوارشی و شیوههای مقابله با تعارض قبل از کارآزمایی، پس از آن و سه ماه پیگیری با پرسشنامههای ارزیابی بیمار از اختلال گوارشی فوقانی- شاخص شدت نشانه و مقیاس نسخه دوم شیوه مقابله با تعارض رحیم ارزیابی شدند. از آزمون T مستقل و تحلیل کواریانس برای تحلیل دادهها استفاده شد.
یافتهها: مقایسه میانگین تغییر نمرات گوارشی در دو گروه در پایان درمان و سه ماه پیگیری نشان داد که روان درمانگری هستۀ تعارضی موضوع ارتباطی کلیه نشانههای سوء هاضمه کنشی شامل، سوزش سردل، تهوع/ استفراغ، پری معده بعد از غذا، نفخ معده، درد فوقانی شکم، درد تحتانی شکم و نمرات کل را بهبود داد. همچنین، روان درمانگری هستۀ تعارضی موضوع ارتباطی شیوههای مقابله با تعارضات سازندﮤ همراهانه، مهربانانه و مصالحه گرانه را ارتقاء و شیوههای مقابله با تعارضات غیر سازنده سلطه گرانه و اجتنابی را کاهش داد.
نتیجهگیری: روان درمانگری پویشی کوتاه مدت هستۀ تعارضی موضوع ارتباطی یک مدل درمانی قابل اعتمادی برای بهبودی نشانههای گوارشی و شیوههای مقابله با تعارض در بیماران سوء هاضمه کنشی است.https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2065_e22922d1ec9d88f1375a1b573e5dadad.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-3420111222The Impact of Child-Centered Play Therapy on Reduction of Behavioral Symptoms of Children with Attention Deficit/Hyperactivity Disorder (ADHD)تأثیر بازی درمانگری کودک محور بر کاهش نشانههای رفتاری کودکان با اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی1525206610.22075/jcp.2017.2066FAکامرانگنجیدانشگاه آزاد واحد ملایررزیتاذبیحیدانشگاه آزاد اسلامی اسلامشهرروشنکخدابخشدانشگاه الزهرا تهرانآدیسکراسکیاندانشگاه آزاد کرجJournal Article20170129Introduction: Attention deficit/hyperactivity disorder has been accompanied with so many problems and numerous therapy methods have been introduced to cure children with this disorder. The present study investigate the impact of child-centered play therapy on reduction of behavioral symptoms of children with ADHD.
Method: 25 children with ADHD aged 7-12 years were selected through access sampling method and examined through semi-experimental time-series design with no control group. After administering two pre-test, the program of child-centered play therapy was conducted in 24 sessions (twice a week-each session 40 minute). Afterwards the post-test were administered in 4 turns. For pre and post-tests, the CSI-4 (parent form) and for data analysis, the repeated measure ANOVA method were used.
Results: The findings suggested that the grades of all four post-tests were significantly less than those of the pre-tests. The highest reduction rate was observed in the first post-test after 4 weeks (8 sessions) play therapy. In general, the results revealed that behavioral symptoms of ADHD reduced significantly with soft slope between session three and session twenty four.
Conclusion: The child-centered play therapy could be applied alongside other therapy methods as an effective method for the reduction of behavioral symptoms of ADHD in children.مقدمه: اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی با مشکلات زیادی همراه بوده و روشهای درمانی متعددی برای درمان کودکان مبتلا به این اختلال ارائه شده است. پژوهش حاضر تأثیر بازی درمانگری کودک محور بر کاهش نشانههای رفتاری کودکان با اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی را مورد بررسی قرار داده است.
روش: 25 کودک با اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی در دامنه سنی 7 تا 12 ساله با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و با روش پژوهشی شبه آزمایشی از نوع سریهای زمانی یک گروهی بدون گروه کنترل مورد آزمایش قرار گرفتند. بعد از انجام دو نوبت پیش آزمون، برنامه بازی درمانگری کودک محور به مدت 24 جلسه (هر جلسه به مدت 40 دقیقه- دوبار در هفته) اجرا شد. سپس در چهار نوبت نسبت به اجرای پس آزمون اقدام شد. برای انجام پیش و پس آزمونها از فرم والد پرسشنامه علائم مرضی کودکان و برای تحلیل دادهها از روش تحلیل واریانس با اندازهگیریهای مکرر استفاده شد.
یافتهها: نتایج نشان داد که نمرههای تمامی چهار نوبت پس آزمون از نمرههای پیش آزمونها به طور معناداری کمتر بودند. بالاترین میزان کاهش مربوط به نمرههای پس آزمون اول بود که بعد از گذشت 4 هفته (8 جلسه) بازی درمانی به دست آمد. در کل نتایج حاکی از آن بود که نشانههای رفتاری اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی در فاصله جلسههای سوم تا بیست و چهارم با شیبی ملایم و به طور معنادار کاهش یافته است.
نتیجهگیری: بازی درمانگری کودک محور را میتوان در کنار سایر روشهای درمانی به عنوان روشی اثربخش برای کاهش نشانههای رفتاری اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی در کودکان به کار برد.https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2066_961f43acdd486155aa3aee19d873fc7a.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-3420111222The Effect of Writing Disclosure on Severity of Symptoms of OCD and Depression of Individuals with Obsessive-Compulsive Disorderاثر افشای نوشتاری بر شدت علائم وسواسی و افسردگی مبتلایان به اختلال وسواس- اجبار2734206710.22075/jcp.2017.2067FAحسینزارعدانشگاه پیام نور تهرانفرهادشقاقیدانشگاه پیام نور تهرانمجتبیدلیردانشگاه پیام نور تهرانJournal Article20170129Introduction: The purpose of the present research was to study the effect of writing disclosure on severity of symptoms of OCD and depression of obsessive-compulsive disorder of individuals suffering from.
Method: On this way, 30 subjects with OCD by means of simple random sampling method, were selected and placed in two experimental and control group of fifteen (15) people. All the subjects filled up the short form of MMPI questionnaire in two stages, pre-test and post-test. The open-ended writing of the writing disclosure method, were instructed to the experimental group members, but the control group did not receive such this training.
Results: Data analysis with ANCOVA method, in significant rate of P>0/001 has shown that the writing disclosure has positive effect in reducing the severity of symptoms of OCD and depression of individual with obsessive-compulsive disorder.
Conclusion: By paying attention to the results of the present research, the writing disclosure method can be known as a low-cost, efficient, and effective method with extensive and easy usage, in improving both OCD and depression and would be suggested to psychotherapists to use this method for people with obsessive-compulsive disorder.مقدمه: هدف پژوهش حاضر بررسی اثر افشای نوشتاری بر شدت علائم وسواسی و افسردگی مبتلایان به اختلال وسواس- اجبار بود.
روش: بدین منظور نمونهای 30 نفری از مراجعین وسواسی به صورت تصادفی ساده انتخاب شده و در دو گروه 15 نفری آزمایشی و کنترل قرار گرفتند. تمامی شرکت کنندگان در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون، فرم کوتاه پرسشنامه چند وجهی شخصیتی مینه سوتا را تکمیل نمودند. روش افشای نوشتاری از نوع نوشتن باز به اعضای گروه آزمایشی آموزش داده شد اما گروه گواه تحت چنین آموزشی قرار نگرفت.
یافتهها: تجزیه و تحلیل دادهها با روش تحلیل کواریانس نشان داد که افشای نوشتاری در کاهش شدت علائم وسواسی و افسردگی مبتلایان به اختلال وسواس- اجبار تأثیر مثبت دارد.
نتیجهگیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر میتوان روش افشای نوشتاری را به عنوان شیوهای کم هزینه، کارآمد، مؤثر و با قابلیت کاربرد وسیع و آسان در بهبود اختلال وسواس و افسردگی همزمان دانست و بکارگیری آن را در مورد افراد وسواسی به روان درمانگران توصیه نمود.https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2067_7af4c98bd825fc3d3ade2c415b16b8fb.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-3420111222A Comparison of Executive Functions in Children with and without Spelling Learning Disability: Performance on the NEPSY Neuropsychology Testمقایسه کنشهای اجرایی در کودکان با و بدون ناتوانی یادگیری املا: عملکرد در آزمون عصب- روانشناختی نپسی3540206810.22075/jcp.2017.2068FAساراآقا باباییدانشگاه اصفهانمختارملک پوردانشگاه اصفهاناحمدعابدیدانشگاه اصفهانJournal Article20170129Introduction: Executive functions involve higher-order cognitive functioning that is critical for goal directed behavior. The aim of this research was to compare executive functions in students with and without spelling learning disability: performance in NEPSY neuropsychology test.
Method: 45 elementary students with spelling learning disability and 45 elementary normal students (both groups in third grade) were selected through multistage random sampling. The instruments were NEPSY test, Wechsler Intelligence Scale for Children & checklist for identifying students with spelling learning disability. Data were analyzed by t-test.
Results: The results showed that there is a significant difference between performance of the students with and without spelling learning disability in executive functions (performance in NEPSY tower).
Conclusion: Students with spelling learning disability had lower performance in executive functions (performance in NEPSY tower) compared to normal students. Difficulties in executive functions should be assessed by using standardized instruments in order to plan execute appropriate interventions with regards to executive functions.مقدمه: کنشهای اجرایی شامل بالاترین عملکردهای شناختی است که برای رفتار هدفمند لازم و ضروری است. هدف این پژوهش مقایسه کنشهای اجرایی در دانش آموزان با و بدون ناتوانی یادگیری املا با توجه به عملکرد در آزمون عصب- روانشناختی نپسی بود.
روش: 45 دانش آموز با ناتوانی یادگیری املا و 45 دانش آموز عادی پایه سوم دبستان شهر اصفهان به شیوه نمونه گیری تصادفی چند مرحلهای انتخاب شدند. ابزارها، آزمون نپسی، مقیاس هوش کودکان وکسلر و چک لیست شناسایی دانش آموزان با ناتوانی یادگیری املا بود. دادهها با آزمون t مستقل تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد که بین عملکرد دانش آموزان با و بدون ناتوانی یادگیری املا در کنشهای اجرایی (عملکرد در برج نپسی) تفاوت معناداری وجود دارد.
نتیجهگیری: دانش آموزان با ناتوانی یادگیری املا از دانش آموزان عادی عملکرد پایینتری در کنشهای اجرایی (عملکرد در برج نپسی) دارند. این مشکل میبایست با استفاده از ابزارهای معتبر، تشخیص داده شود تا مداخلات متناسب با کنشهای اجرایی طراحی و اجرا گردد.https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2068_af754292a0120f3f1c091f6c6f85772f.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-3420111222The Effect of Attachment-Based Therapy on Oppositional Deficit Symptoms in Girls with Attachment Problemsاثربخشی درمان مبتنی بر دلبستگی بر علائم نافرمانی مقابلهای در دختران دارای مشکلات دلبستگی4149206910.22075/jcp.2017.2069FAمرضیهجهان بخشدانشگاه اصفهانمحمدحسینبهادریدانشگاه اصفهانشعلهامیریدانشگاه اصفهانآذرجمشیدیدانشگاه آزاد اسلامی خوراسگانJournal Article20170129Introduction: Multidimensional and complex nature of children`s behavioral problems requires assessment and usage of modern treatments. The present study aimed to investigate the efficacy of attachment-based therapy on oppositional deficit symptoms in girl students of primary school who had attachment problems.
Method: The method of this research was experimental. The target samples were 32 individuals of 388 second and fourth grade students of primary school that had highest scores on attachment problems and oppositional deficit symptoms. Evaluation implemented using Randolph attachment disorder questionnaire (RADQ) and Ontario mental health test. Mothers were presented in 10 group sessions of attachment-based intervention and its effect investigated in their girl`s rate of oppositional defiant symptoms.
Results: Since obtaining a higher score in oppositional defiant disorder represents severity of the symptoms, it can be seen that the mean post-test and follow up scores of oppositional defiant in the experimental group is significantly lower than that of the control group (Pمقدمه: ماهیت پیچیده اختلالات رفتاری کودکان، بررسی و بکارگیری درمانهای جدید را ایجاب میکند. پژوهش حاضر با هدف اثربخشی درمان مبتنی بر دلبستگی بر علائم نافرمانی مقابلهای دانش آموزان دختر دوره ابتدائی دارای مشکلات دلبستگی انجام شد.
روش: روش این پژوهش تجربی بود. نمونه شامل 32 نفر از 388 دانش آموز مقطع دوم و چهارم ابتدایی بودند که بیشترین نمره را در زمینه مشکلات مربوط به دلبستگی و علائم نافرمانی مقابلهای به دست آوردند. اندازه گیری با استفاده از پرسشنامه مشکلات دلبستگی راندولف و پرسشنامه سلامت روان کودکان انتاریو انجام شد. مادران در 10جلسه گروهی درمان مبتنی بر دلبستگی شرکت نموده و تأثیر آن روی میزان علائم نافرمانی دختران آنها مورد بررسی قرار گرفت.
یافتهها: از آنجا که کسب نمره بیشتر در علائم اختلال نافرمانی مقابلهای نشان از شدت این علائم دارد، آشکار شد که میانگین نمرات نافرمانی گروه مداخله در مرحله پس آزمون و پیگیری نسبت به گروه شاهد به میزان معنیداری پایینتر بود. میزان کاهش علائم نافرمانی گزارش شده توسط آزمودنیها در مرحله پس آزمون 27/0 و در پیگیری یک ماهه 33/0 بود.
نتیجهگیری: مداخله انجام شده روی مادران دختران دارای مشکلات دلبستگی درکاهش علائم نافرمانی مقابلهای دختران آنها مؤثر بود و پایبندی مادران به تداوم روشهای درمانی باعث بهبودی بیشتر در مرحله پس آزمون شد.https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2069_0be9d6de07be80fc99f93436c0d729db.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-3420111222Prevalence of Separation Anxiety in Children and Effect of Cognitive Behavioral Play Therapy on Reducing itبررسی میزان اضطراب جدایی کودکان و اثربخشی بازی درمانی با رویکرد رفتاری- شناختی بر کاهش آن5158207010.22075/jcp.2017.2070FAمحمدسعیدعبدخداییدانشگاه فردوسی مشهدآفرینصادقی اردوبادیدانشگاه آزاد تربت جامJournal Article20170129Introduction: The purpose of this study was to investigate the prevalence of separation anxiety in children and evaluating the effectiveness of play-therapy, based on a cognitive behavioral approach on reducing separation anxiety.
Method: 358 children were selected in the first part of the study by multistage random sampling through day care centers of Mashhad City Hall-region 2. In the second part, 30 participants of children diagnosed as having separation anxiety and their parents confirmed their consent were put into test and control groups by random assignment. The assessment tool was CSI4 separation anxiety questionnaire. For the test group, 10 play-therapy sessions were carried out based on a cognitive behavioral approach.
Results: In the first part of the study, 13.97 percent of 358 children were diagnosed as having separation anxiety. In the second part, the results showed that there exists a meaningful difference between post-test scores of children who received the therapeutic program and those of control group and separation anxiety of test group has decreased significantly.
Conclusion: The study shows that the prevalence of separation anxiety among children is considerably high and its treatment is important because of further associated problems such as school refusal. Also After the treatment, a significant decrease in separation anxiety occurred and is maintained in the follow-up and this therapeutic program is recommended with respect to its fascinating materialمقدمه: هدف پژوهش حاضر بررسی میزان اضطراب جدایی کودکان و اثربخشی بازی درمانی مبتنی بر رویکرد رفتاری- شناختی بر کاهش اضطراب جدایی آنان بود.
روش: جامعه تحقیق را کودکان مهد کودکهای منطقه 2 شهرداری شهر مشهد تشکیل میدادند. تعداد نمونه، در بخش اول مطالعه 358 نفر بودند که با روش نمونهگیری تصادفی چند مرحلهای انتخاب شدند و برای بخش دوم مطالعه 30 کودک دارای اضطراب جدایی که والدینشان رضایت شرکت در جلسات بازی درمانی را داشتند با گمارش تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. ابزار اندازهگیری پرسشنامه علائم مرضی کودکان بود. برای گروه آزمایش 10 جلسه بازی درمانی با رویکرد شناختی رفتاری انجام شد.
یافتهها: در بخش اول مطالعه از 358 نفر شرکت کننده 97/13 درصد دارای اضطراب جدایی تشخیص داده شدند و در بخش دوم مطالعه تفاوت معنیداری بین میزان اضطراب جدایی آزمودنیهای گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه در مراحل پس آزمون و پیگیری مشاهده شد و اضطراب جدایی آزمودنیهای گروه آزمایش کاهش چشمگیری را نشان داد.
نتیجهگیری: میزان اضطراب جدایی در کودکان از آمار قابل توجهی برخوردار است و با توجه به پیامدهای نامطلوب آن ازجمله مشکلات حضور در مدرسه، درمان آن حائز اهمیت است و کودکانی که برنامه درمانی را دریافت میکنند، پس از درمان و همچنین مرحله پیگیری کاهش معنیداری در اضطراب جدایی نشان میدهند و این درمان با توجه به جذابیت آن برای کودکان توصیه میشود.https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2070_7f82c060eed8b277eed31e3592348b2a.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-3420111222The Comparison of Metacognitive Beliefs and Ambiguity Tolerance among Addicted, Smokers and Normal Individualsمقایسه باورهای فراشناختی و تحمل ابهام در افراد معتاد، سیگاری و عادی5967207110.22075/jcp.2017.2071FAمحسناحمدی طهور سلطانیدانشگاه آزاد همدانمحمودنجفیدانشگاه سمنانJournal Article20170129Introduction: The purpose of this study was to comparing the metacognitive beliefs and ambiguity tolerance among the addicted, smokers and normal individuals.
Method: The method of this study was ex-post facto. Subjects of the research included 120 (40 addicted, 40 smokers and 40 normal). The addicted group consists of those that had consulted whit Hamadan's addicted self-representing center during spring 2009. The other two groups (smoking and normal) were selected from among the people in the city based on accessible sampling method. The instruments were Wells and Cartwright-Hatton metacognition scale and Ridell and Rosen revised scale for ambiguity tolerance. Data was analyzed using the ANOVA method.
Results: The results of the study showed that there was a significant difference between addicted group and two other groups in metacognitive beliefs total score. Also the tolerance of ambiguity in addicted group is lower than two other groups.
Conclusion: Based on the result of this study and those of other studies we could claim that more impaired metacognitive beliefs and low ambiguity tolerance as 2 important psychological factors function in predicting people's inclinations toward drugs abuse.مقدمه: پژوهش حاضر با هدف مقایسه باورهای فراشناختی و تحمل ابهام در افراد معتاد، سیگاری و عادی انجام شد.
روش: روش پژوهش حاضر پس رویدادی بود. نمونهی پژوهش شامل 120 آزمودنی (40 نفر معتاد،40 نفر سیگاری و 40 نفر عادی) بود که گروه معتاد آن افرادی بودند که طی بهار 1388 به مرکز معتادین خود معرف همدان مراجعه کردند و دو گروه افراد عادی و سیگاری نیز به صورت نمونه گیری در دسترس در سطح شهر انتخاب شدند. ابزار جمع آوری اطلاعات عبارت بود از پرسشنامهی فراشناخت کارت رایت- هاتن و ولز و مقیاس تحمل ابهام ریدل- روزن. دادهها با استفاده از روش تحلیل واریانس یکراهه تجزیه و تحلیل شد.
یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد که بین نمره کلی باورهای فراشناختی افراد معتاد با دو گروه دیگر تفاوت معناداری وجود دارد. همچنین میزان تحمل ابهام افراد معتاد نسبت به دو گروه دیگر پایینتر بود.
نتیجهگیری: بر اساس یافتههای این پژوهش میتوان نتیجه گرفت که باورهای فراشناختی مختلتر و تحمل ابهام پایین به عنوان دو عامل روانشناختی مهم در پیش بینی گرایش افراد به مصرف مواد عمل میکنند و توجه به آنها میتواند نقش مهمی در پیشگیری از سوء مصرف مواد داشته باشد.https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2071_fe8ba82a483f93b177df92e061d07230.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-3420111222The Effectiveness ofاثربخشی مدل پیشگیری از بازگشت بر پایه ذهنآگاهی در پیشگیری از بازگشت و انگیزش در افراد وابسته به مواد افیونی6979207210.22075/jcp.2017.2072FAعلیکلدویدانشگاه زابلاحمدبرجعلیدانشگاه علامه طباطباییمحمدرضافلسفی نژاددانشگاه علامه طباطباییفرامرزسهرابیدانشگاه علامه طباطباییJournal Article20170129Introduction: The purpose of this study was to determine the effectiveness of "Mindfulness Based Relapse Prevention (MBRP)" Model in relapse prevention and motivation in subjects with opiate substance dependency.
Method: In a semi-experimental study, 24 subjects with diagnosis of opiate dependency who successfully detoxified were divided into two experimental group (12 subjects) and control group (12 subjects) selected by cluster random sampling method. The experimental group received 8 sessions of MBRP model training and the control group did not receive any treatment. All subjects were assessed by Stages of Change Scale (SOCS) and morphine test before treatment, randomly during treatment, after treatment, and after a 3-month follow up stage. Data were analyzed using ï£2 test, Multivariate Analysis of Covariance (MANCOVA) and covariance analysis (ANCOVA).
Results: ï£2 test results showed that experimental and control groups had a significant difference in relapse rates. In addition, Multivariate Analysis of Covariance (MANCOVA) and covariance analysis (ANCOVA) showed a significant difference between two groups in motivation at periods of post-test and follow up.
Conclusion: Study results indicated that "Mindfulness Based Relapse Prevention (MBRP)" is effective in relapse prevention and motivation in people with opiate substance dependency.مقدمه: این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی مدل پیشگیری از بازگشت بر پایه ذهنآگاهی در پیشگیری از بازگشت و انگیزش در افراد وابسته به مواد افیونی انجام شده است.
روش: در یک طرح نیمه آزمایشی 24 نفر مراجع با تشخیص اختلال سوء مصرف مواد افیونی که دوره سمزدایی را با موفقیت به پایان رسانده بودند، با روش نمونهگیری تصادفی خوشهای در دو گروه آزمایشی و گواه (هر گروه 12 نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایشی به مدت هشت هفته و هر هفته یک جلسه گروهی تحت آموزش قرار گرفتند و گروه گواه در طول این مدت هیچ درمانی دریافت نکردند. آزمودنیهای پژوهش توسط مقیاس مراحل تغییر و نیز آزمایش مورفین پیش از شروع درمان، تصادفی در طی درمان، پس از درمان و پس از اتمام مرحله پیگیری سه ماهه، مورد ارزیابی قرار گرفتند. برای تحلیل دادهها از آزمونهای تجزیه و تحلیل کواریانس چند متغیری، تجزیه و تحلیل کواریانس تک متغیری و خیدو استفاده شد.
یافتهها: نتایج آزمونهای تجزیه و تحلیل کواریانس چند متغیری و تجزیه و تحلیل کواریانس تک متغیری نشان داد که تفاوت معنیداری بین دو گروه در انگیزش در مرحله پس آزمون و پیگیری وجود دارد. همچنین نتایج آزمون خیدو نشان داد که تفاوت معنیداری بین فراوانی بازگشت در دو گروه وجود دارد.
نتیجهگیری: نتایج نشان داد که آموزش مدل پیشگیری از بازگشت بر پایه ذهنآگاهی در پیشگیری از بازگشت به اعتیاد و انگیزش مؤثر است.https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2072_18f3349ef285e2728bea76d256644991.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-3420111222نمایۀ مقالههای شمارههای 5 تا 12 مجله روانشناسی بالینی دانشگاه سمنان8189207310.22075/jcp.2017.2073FAرحمانمعرفتدانشگاه سمنانسهیلاگنج خانلودانشگاه سمنانJournal Article20170129https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2073_8dcf89a670dab06bbc248500c892ba33.pdf