دانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-6420150220The Effectiveness of Computer Games via Reverse Engineering Strategy on the Level of Attention in Children with Attention Deficitاثربخشی بازی های رایانه ای مبتنی بر راهبرد مهندسی معکوس بر میزان توجه کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه18217710.22075/jcp.2017.2177FAمحمدرضاصفاریان طوسیدانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات اصفهان، اصفهان، ایرانحمید طاهرنشاط دوستگروه روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات اصفهان،اصفهان، ایرانغلامرضامنشئیگروه روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات اصفهان، اصفهان، ایرانهوشنگطالبیگروه روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20170129Introduction: Computer games kneed as one useful method to promote attention deficit. The purpose of present study was to investigate the effectiveness of computer games via reverse engineering strategy on the level of attention in children with attention deficit.
Method: This study was queasy-experimental with a pre-test and post-test design and with control group. The statistical population of this study was all male and female students in fourth until sixth grades with attention deficit disorder, who were referred to Ehya clinic in Mashhad city. From them, 30 students with attention deficit were selected by simple randomized sampling method and randomly assigned into experimental and control groups. The experimental group received 12 sessions of 60 minutes training with computer games based on reverse engineering strategy, while the control group receive no training. All participants completed the SNAP-IV questionnaire and Raven's IQ test.
Results: A ANCOVA statistical tests showed significant differences between experimental and control groups (pمقدمه: بازی های رایانهای به عنوان یکی از روش های مفید برای بهبود نقص توجه شناخته شده است. هدف این پژوهش بررسی اثربخشی بازی های رایانه ای مبتنی بر راهبرد مهندسی معکوس بر میزان توجه کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه بود. روش: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر و پسر کلاس چهارم تا ششم مراجعه کننده به دفتر مشاوره احیاء شهر مشهد مبتلا به اختلال نقص توجه بودند. از میان آنان 30 دانش آموز مبتلا به اختلال نقص توجه با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش 12 جلسه 60 دقیقهای تحت آموزش به کمک بازی های رایانهای مبتنی بر مهندسی معکوس قرار گرفت و گروه گواه طی این مدت آموزشی دریافت نکرد. شرکتکنندگان در این پژوهش پرسشنامه SNAP-IV و آزمون هوش ریون سیاه و سفید را به عنوان پیش آزمون و پس آزمون تکمیل کردند. یافته ها: تحلیل داده ها با استفاده از آزمون آماری کوواریانس تک متغیری نشان داد میان دو گروه تفاوت معناداری وجود دارد (05/0phttps://cprpi.semnan.ac.ir/article_2177_4a27f7aae8ca5cd3863a3c491d8c9892.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-6420150220The Effectiveness of Emotion Regulation Group Training Based on Process Model of Gross on Behavioral and Cognitive Inhibition of Adolescent Girls with Syndrome of BPD and ADHDاثربخشی آموزش گروهی نظم جویی هیجان مبتنی بر الگوی گروس بر بازداری رفتاری و شناختی دختران نوجوان مبتلا به نشانگان اختلال شخصیت مرزی و اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی919217810.22075/jcp.2017.2178FAنیکوزرگرانیدانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانعلیمشهدیدانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانزهراطبیبیدانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانJournal Article20170129Introduction: The purpose of this study was to compare the effectiveness of group emotion regulation training based on process Gross model of Gross on behavioral and cognitive inhibition of female adolescent with Borderline syndrome of personality disorder and Attention-deficit/hyperactivity disorder.
Method: In the context by means of a pre-test, post-test, quasi-experimental design with control group, 40 girl Students in the age range of 15-17 were selected by using multistage sampling, SNAP-IV scale and Borderline personality inventory (BPI), diagnostic interviews applied for screening and diagnostic interviews, and were assigned in 2 experimental and 2 control groups (4 groups with 10 members in each) and Stroop and Go/ No Go test were conducted to measures of inhibition then 12 sessions of training were conducted for experimental groups and control groups were placed in waiting list.
Results: Data analysis by ANCOVA test and post-test showed significant difference between all groups in the mean of reaction time and interference score after Gross model training. Also, the mean of reaction time in ADHD experimental group toward BPD experimental group and the mean of interference score in BPD experimental group toward ADHD experimental group significantly decreased.
Conclusion: After training the Gross model, behavioral inhibition of ADHD patients rather than BPD patients and cognitive inhibition of BPD patients than ADHD patients showed more improvement.مقدمه: هدف پژوهش حاضر، مقایسهی اثربخشی آموزش گروهی نظم جویی هیجان مبتنی بر الگوی گروس بر بازداری رفتاری و شناختی دختران نوجوان مبتلا به نشانگان اختلال شخصیت مرزی و اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی بود.
روش: در چارچوب یک پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل،40 دانش آموز دختر با دامنهی سنی 17- 15 از طریق نمونه گیری مرحله ای با مقیاس درجه بندی SNAP-IV و پرسشنامه شخصیت مرزی (BPI) و سپس بر اساس مصاحبه غربالگری و تشخیصی انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و دو گروه کنترل (4 گروه 10 نفره) قرار داده شدند. ابزار های اندازه گیری بازداری، آزمون استروپ و برو نرو بودند. برای گروه های آزمایش پیش و پس از 12 جلسه، آموزش نظم جویی هیجان انجام شد و گروه های کنترل در فهرست انتظار قرار گرفتند
یافته ها: تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس یک راهه و آزمون تعقیبی نشان داد که پس از آموزش الگوی گروس بین تمامی گروه ها از نظر میانگین زمان واکنش و نمره تداخل تفاوت معناداری مشاهده می شود؛ همچنین میانگین زمان واکنش گروه آزمایش اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی نسبت به گروه آزمایش نشانگان اختلال شخصیت مرزی و میانگین نمره تداخل گروه آزمایش نشانگان اختلال شخصیت مرزی نسبت به گروه آزمایش اختلال نارسایی توجه/فزون کنشی به طورمعناداری کاهش یافت.
نتیجه گیری: پس از آموزش الگوی گروس، بازداری رفتاری مبتلایان به اختلال نارسایی توجه/فزون کنشی نسبت به نشانگان اختلال شخصیت مرزی و بازداری شناختی مبتلایان به نشانگان اختلال شخصیت مرزی نسبت به اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی بهبود بیشتری نشان داد.https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2178_5df6ace8c9733b91000af6961baf4fd2.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-6420150220The Comparison of Intolerance of Uncertainty, Emotion Regulation and Marital Satisfaction in OCD-Patients and Normal Individualsمقایسه ی عدم تحمل بلاتکلیفی، تنظیم هیجان و رضامندی زناشویی در افراد مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی و عادی2132217910.22075/jcp.2017.2179FAمحمدنریمانیگروه روان شناسی دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایرانسجادعلمردانی صومعهدانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایراننیلوفرمیکائیلیگروه روان شناسی دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایرانسجادبشرپورگروه روان شناسی دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایرانJournal Article20170129Introduction: Obsessive Compulsive Disorder is a debilitating disorder which makes many adaptational problems for patients and their families. The purpose of this study was the comparison of intolerance of uncertainty, emotion regulation and marital satisfaction in OCD-patients and normal individuals.
Method: This study used a case-control design. The population of the study included all the patients with OCD who referred to the Psychiatric Hospital of Razi in Tabriz in the second half of 1392. 25 subjects were selected by using simple random sampling and 25 ordinary subjects were selected as a comparison group. MANOVA was used for analyzing the data.
Results: The results showed that among two groups, OCD-patients and normal subjects, there were significant differences in intolerance of Uncertainty in this way that the average scores of OCD-patients in intolerance of Uncertainty was higher than normal subjectsâ average. Also it was observed a significant difference in the variables of emotion regulation and marital satisfaction between OCD patients and normal subjects, in this way that the average scores of OCD-patients in emotion regulation and marital satisfaction were lower than normal subjectsâ average.
Conclusion: The results of the current study show that in tolerance of uncertainty, emotion regulation and marital satisfaction of OCD patients in comparison with the normal group has been a failure and as a result, they require special attention in the treatment of this disorder.مقدمه: اختلال وسواس فکری-عملی (OCD)، اختلال رفتاری ناتوان کننده ای است که مشکلاتِ سازگاری بسیار ی برای خود بیماران و خانواده ی آنها ایجاد می کند. هدف این پژوهش، مقایسه ی عدم تحمل بلاتکلیفی، تنظیم هیجان و رضامندی زناشویی در افراد مبتلا به OCD و عادی بــود.
روش: روش پژوهش علّی_مقایسه ای بود. جامعهی آماری را کلیهی بیماران مبتلا به OCD تشکیل دادند که در نیمه ی اول سال 1392 به بیمارستان روانپزشکی رازی تبریز مراجعه کرده بودند. تعداد 25 نفر از این افراد با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و تعداد 25 نفر نیز از بین افراد عادی به عنوان گروه مقایسه انتخاب شدند. برای تحلیل داده ها نیز از MANOVA استفاده شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که بین دو گروه بیماران OCD و افراد عادی، از نظر عدم تحمل بلاتکلیفی، تفاوت معناداری وجود دارد؛ بدین صورت که میانگین نمرات بیماران OCD در عدم تحمل بلاتکلیفی بالاتر از افراد عادی بود. همچنین در متغیرهای تنظیم هیجان و رضامندی زناشویی بین بیماران OCD و افرادبهنجار تفــاوت معناداری مشاهده شد؛ بدین صورت که میانگین نمرات بیماران OCD در تنظیم هیجان و رضامندی زناشویی پایین تر از افراد عادی بود.
نتیجه گیری:نتایج مطالعه حاضر نشان میدهد که تحمل بلاتکلیفی، تنظیم کارآمد هیجان و رضامندی زناشویی بیماران وسواسی در مقایسه با گروه عادی دارای نارسایی بوده و در نتیجه نیازمند توجه ویژه در درمان این اختلال می باشند.https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2179_046ceecc906e11677d4ba67044eabbde.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-6420150220The Effect of Time Perspective Therapy on Severity of Obsession and Compulsion Symptomsتأثیر درمان دیدگاه زمان بر شدت علائم وسواس و اجبار3340218010.22075/jcp.2017.2180FAمهدیاصفهانیدانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانمحمد باقرکجبافگروه روانشناسی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانمحمد رضاعابدیگروه مشاوره دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایرانJournal Article20170129Introduction: Limitations of exposure therapies for reducing the severity of obsessive-compulsive symptoms have caused to attention new non-exposure therapies. Therefore, the purpose of this study was to evaluate the effects of time perspective therapy on severity of obsession and compulsion symptoms.
Method: The research design was semi-experimental with pre-test, post-test and follow-up. The study sample consisted of 30 patients who received DSM-V criteria for obsessive-compulsive disorder and they didn't have diagnosis of psychotic and bipolar mood disorder. They selected by accessible method from 3 psychiatric and psychological services centers of Isfahan in 2013. Participants randomly assigned in 2 groups. The plan include an independent variable in 2 levels: 1-time perspective therapy and 2-waiting list. Instrument was Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale that used to measure the severity of obsessive-compulsive symptoms.
Results: Results from multivariate analysis of covariate showed that time perspective therapy was the effective therapy to reduce the severity of obsession symptoms, but this effect was not consistent. Furthermore, this therapy wasn't effective on reducing severity of compulsion symptoms (P> 0. 01).
Conclusion: Results showed that time perspective therapy can be used for reducing severity of obsessions symptoms, but it wasn't effective on severity of compulsion symptoms. By modifying this method, time perspective therapy can be used as a new non-exposure therapy for reducing severity of compulsive- compulsive symptoms.مقدمه: با توجه به محدویتهای درمانهای مواجههای در کاهش شدت علائم وسواس-اجبار، بررسی در مورد کاربندی روشهای درمانی غیر مواجههای جدید ضروری به نظر میرسد. بر همین اساس هدف این پژوهش بررسی اثربخشی درمان دیدگاه زمان، بر شدت علائم وسواس و علائم اجبار بیماران مبتلا به اختلال وسواس-اجبار بود.
روش: طرح پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری است. تعداد 30 بیمار که بر اساس ملاکهای راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی تشخیص اختلال وسواس- اجبار دریافت میکردند، با استفاده از روش نمونهگیری سهل الوصول از بین سه مرکز خدمات روانشناختی و روانپزشکی شهر اصفهان در نیمه دوم سال 1392 انتخاب گردید. آزمودنیها به صورت تصادفی در 2 گروه قرار گرفتند. این طرح شامل یک متغیر مستقل کاربندی درمان، در سطح 1-درمان دیدگاه زمان و 2-لیست انتظار بود. ابزار جمعآوری دادهها مقیاس وسواس-اجبار ییل براون(Y-BOCS)جهت اندازهگیری شدت علائم وسواس و اجبار بود.
یافتهها: نتایج تحلیل کواریانس نشان داد درمان دیدگاه زمان باعث کاهش شدت علائم وسواس در مرحله پس آزمون میشود(05/0>P) ولی این اثر پایدار نیست. همچنین، درمان دیدگاه زمان بر شدت علائم اجبار اثربخش نبود (05/0P>).
نتیجهگیری: بر اساس یافتهها درمان دیدگاه زمان میتواند برای درمان علائم وسواس بکار برده شود. ولی با توجه به عدم تأثیر این شیوه بر کاهش علائم اجبار میتوان اینگونه بیان کرد که با رفع محدودیتهای پژوهش حاضر و انجام تغییرات لازم، از درمان دیدگاه زمان می توان به عنوان یک روش درمانی جدید و غیر مواجههای در زمینه کاهش شدت علائم وسواس و اجبار استفاده کرد.https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2180_b1c85e16e353181926396b0f422195d2.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-6420150220The Effectiveness of Muscular Relaxation with Positive Imagination of Success on Test Anxiety and Fear of Negative Evaluationاثربخشی روش آرامش عضلانی همراه با تجسم مثبت موفقیت بر اضطراب امتحان و ترس از ارزیابی منفی4150218110.22075/jcp.2017.2181FAنجمهحمیدگروه روانشناسی بالینی دانشگاه شهید چمران، اهواز، ایرانآینازحسین زادهدانشگاه شهید چمران، اهواز، ایرانرهنماکیانی مقدمدانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه شهید چمران، اهواز، ایرانJournal Article20170129Introduction: Fear of judgment and evaluation by others is the foundation and basis of Test Anxiety (TA) and fear of negative evaluation. The aim of this study was to research the effectiveness of muscular relaxation with positive imagination of success on test anxiety and fear of negative evaluation.
Method: The research method was semi-experimental with pre-test, post-test, and follow-up and control group. The sample consisted of 30 students who were matched from age, sex, educational status, acquiring one standard deviation above the mean in test anxiety and negative fear of negative evaluation and other criteria considered in this research. Then randomly divided into two groups as experimental and control. The experimental group administered 8 sessions of muscular relaxation with positive imagination of success but the control group receive no intervention. The instruments were Sarason Test Anxiety Questionnaire and Watson & Friend Fear of Negative Evaluation Questionnaire.
Results: The results revealed that there was a significant difference between two groups in test anxiety and fear of negative evaluation (pمقدمه: ترس از قضاوت و ارزشیابی دیگران، شالوده و مبنایی اضطراب امتحان و ترس از ارزیابی منفی می باشد. هدف مطالعه حاضر ارزیابی تأثیر تکنیک های آرام سازی و تجسم مثبت موفقیت بر کاهش اضطراب امتحان و ترس از ارزیابی منفی دانش آموزان بود
روش : طرح پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با پیش آزمون، پس آزمون، پی گیری و گروه کنترل بود. نمونه آماری این پژوهش شامل 30 دانشجو بودند که بصورت در دسترس انتخاب و از لحاظ سن، وضعیت اجتماعی اقتصادی، کسب یک انحراف معیار بالاتر از میانگین در اضطراب امتحان و ترس از ارزیابی منفی و سایر متغیر های مورد نظر در پژوهش کاملاً همتا سازی شده بودند. سپس این افراد به شیوه تصادفی در دو گروه آزمایشی و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش تحت 8 جلسه آرامش عضلانی همراه با تجسم مثبت موفقیت قرار گرفتند اما گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکردند. برای اندازه گیری اضطراب امتحان از پرسشنامه ی اضطراب امتحان ساراسون و همچنین از پرسشنامه ترس از ارزیابی منفی دیگران- واتسون و فرند فرم کوتاه (FNES-B) استفاده شد.
یافته ها: نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که میان دو گروه آزمایش و کنترل از لحاظ اضطراب امتحان و ترس از ارزیابی منفی تفاوت معنی داری وجود دارد (001/0>P). میزان اضطراب امتحان و ترس از ارزیابی منفی در گروه آزمایش نسبت به پیش آزمون و گروه کنترل به طور معناداری کاهش یافته بود. این نتایج در دوره پیگیری کماکان به طور معناداری تداوم یافته بود ( 001/0Phttps://cprpi.semnan.ac.ir/article_2181_7cd282ed3e7330f0265e7b743e0b405f.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-6420150220The Comparison of Memory in Schizotypal Personality Disorder and Normal Individualsمقایسه حافظه در افراد مبتلابه اختلال شخصیت اسکیزوتایپال و افراد بهنجار5159218210.22075/jcp.2017.2182FAنازنینخیرخواهاندانشگاه سمنان، سمنان، ایرانمحمودنجفیگروه روان شناسی بالینی دانشگاه سمنان، سمنان، ایرانمحمد علیمحمدی فرگروه روانشناسی تربیتی دانشگاه سمنان، سنادیاثقفیدانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایرانJournal Article20170129Introduction: Schizotypal personality disorder, as a mild form of schizophrenia consists of cognitive, perceptual and emotional symptoms that disrupt normal function of cognitive abilities. This study compared the cognitive performance of patients with schizotypal personality disorder and normal individuals.
Methods: The research design was causal - comparative one. The sample was 90 participants 30 patients with schizotypal personality disorder (using drugs), 30 patients with schizotypal personality disorder (not using drugs) and 30 normal controls were selected of governmental and private psychiatric clinics by available sampling. Wechsler Memory Test (WMT) and two subscales of vocabulary and digit span of Wechsler Intelligence Test (WAIS) were administered among selected samples. Data were analyzed using multivariate analysis of variance.
Results: The results showed significant differences between schizotypal participant and normal group on cognitive performance. Schizotypal groups(with and without drug use) were lower scored on personal information, mental control, logical memory, associative learning, words lists and digital memory. Also, the results showed significant differences on navigation and visual memory. That is, schizotypal groups (with and without drug use) were lower scored on mentioned scales. However, schizotypal groups were equal on navigation and visual memory.
Conclusion: The major cognitive deficit of schizotypal personality disorder group is on working memory, visual memory, logical memory, attention. An interesting point in current research is finding about deficit of schizotypal personality disorder group on cognitive tasks such as memory and mental control.مقدمه: اختلال شخصیت اسکیزوتایپال به عنوان شکل خفیفی از اسکیزوفرنیا، متشکل از علائم شناختی، ادراکی و عاطفی است و کارکرد طبیعی بسیاری از توانایی های شناختی را مختل می کند. هدف پژوهش حاضر مقایسه عملکرد شناختی افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوتایپال و افراد بهنجاربود.
روش: این پژوهش از نوع تحقیقات علی-مقایسه ای بود. نمونه ای به حجم90 نفر (30 بیمار مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوتایپال(با مصرف دارو)،30 بیمار مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوتایپال (بدون مصرف دارو) با 30 فرد بهنجار از بین مراجعان مراکز درمانی دولتی و خصوصی خدمات روانپزشکی به روش نمونه گیری ملاک محور انتخاب شدند. به منظور بررسی عملکرد شناختی از آزمون های حافظه وکسلر و دو خرده مقیاس گنجینه لغات و فراخنای ارقام آزمون هوش وکسلر استفاده شد. داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس چند متغیره تحلیل شدند.
یافته ها: نتایج نشان داد که عملکرد شناختی در افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوتایپال و افراد بهنجار از لحاظ آماری دارای تفاوت معنی دار می باشد. نتایج بیانگر نمرات پایین تر گروه بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوتایپال (با و بدون مصرف دارو) از گروه مقایسه در مقیاس های اطلاعات شخصی، کنترل ذهنی، حافظه منطقی، یادگیری تداعی ها، لیست لغات و حافظه عددی بود. همچنین نتایج نشان داد که گروهها در مقیاس های جهت یابی و حافظه بینایی به لحاظ آماری تفاوت معنادار دارند. به این معنا که نمرات دو گروه بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوتایپال(با و بدون مصرف دارو) پایین تر از گروه مقایسه بود؛ اما گروه بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوتایپال در جهت یابی و حافظه بینایی مشابه بودند.
نتیجه گیری: نارسایی شناختی عمده بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوتایپال در حافظه کاری، حافظه دیداری، حافظه منطقی و توجه و تمرکز است. نکته قابل تأمل در پژوهش حاضر نارسایی بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوتایپال در عملکرد شناختی همچون حافظه و کنترل ذهنی است.https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2182_543e308b22241389e9bfc592f889d0d7.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-6420150220The Comparison of Ego Defense Styles in Patients with Somatization, Anxiety, and Normal Individualsمقایسه سبک های دفاعی من در افراد مبتلا به اختلال جسمانی سازی، اضطرابی و افراد عادی6170218310.22075/jcp.2017.2183FAکمیلزاهدی تجریشیدانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایرانمحمدعلیبشارتگروه روانشناسی دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20170129Introduction: Clinical psychologists tend to differentiate somatization and anxiety disorder.The main aims of this study were comparison of the ego defense styles among patients with somatization, anxiety disorders and normal subjects.
Method: The study population consisted all of patients with somatization and anxiety disorders referred to public and private clinics in Tehran in 1391, as well as, normal people living in this city. to achieve these goals, 90 participants (30 patients with somatization, 30 patients with anxiety, and 30 normal individuals) who were selected by purposeful sampling and answered to Defensive Styles Questionnaire (DSQ). In addition, normal group answered Depression Anxiety Stress Scale (DASS-21). The data were analyzed by using descriptive statistics and multivariate analysis of variance (MANOVA) and the post-hoc test.
Results: The findings showed significantly differences in the mature ego defense style for 3 groups. In addition, there were significantly differences in the immature and neurotic defense styles between normal, anxiety and somatization groups. However, there were no differences in mature and neurotic defense styles between anxiety and somatization groups.
Conclusion: Based on research finding we can use defense mechanisms to differentiate between patients with somatization and anxiety disorder. These results suggest that ego defense styles should be considered as a focus of clinical attention in the treatment of physical disorders and anxiety.مقدمه: تمایز قائل شدن میان افراد مبتلا به اختلال جسمانیسازی و اضطرابی همواره مورد توجه روانشناسان بالینی بوده است. هدف اصلی پژوهش حاضر مقایسه سبکهای دفاعی من در بین افراد مبتلا به اختلالهای جسمانیسازی، اضطرابی و افراد عادی بود.
روش: جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمام افراد مبتلا به اختلال های جسمانیسازی و اضطرابی مراجعه کننده به کلینیکهای دولتی و خصوصی سطح شهر تهران در سال 1391 و همچنین افراد عادی ساکن این شهر بود. برای دستیابی به این هدف، 90 نفر (30 بیمار جسمانی-سازی، 30 بیمار اضطرابی و 30 نفر از افراد عادی) از طریق نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند و به پرسشنامه سبکهای دفاعی (DSQ) پاسخ دادند. افراد گروه عادی علاوه بر مقیاس نامبرده به مقیاس افسردگی اضطراب استرس (DASS-21) نیز پاسخ دادند. برای تحلیل دادههای پژوهش حاضر، از شاخصهای آمار توصیفی، تحلیل واریانس چند متغیری (MANOVA) و آزمون تعقیبی استفاده شد.
یافتهها: یافتههای پژوهش نشان دادند که اختلاف میانگین نمرات سبک دفاعی رشدنایافته بین هر سه گروه معنادار بود. علاوه بر این، میانگین نمرات سبکهای دفاعی رشدیافته و نوروتیک نیز بین گروههای افراد عادی، بیماران اضطرابی و جسمانیسازی دارای تفاوت معنادار بودند. البته سبکهای دفاعی رشدیافته و نوروتیک میان گروههای بیماران اضطرابی و جسمانیسازی تفاوت معناداری نداشتند.
نتیجهگیری: بر اساس این نتایج میتوان از بررسی سبکهای دفاعی برای تمیز اختلالات اضطرابی و جسمانیسازی استفاده کرد. به عبارت دیگر، سبکهای دفاعی من باید کانون توجه بالینی در درمان اختلالات جسمانیسازی و اضطرابی قرار گیرند.https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2183_42b356d55dac86fb3ce6466663a1fce0.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-6420150220Effectiveness of Behavior Management Program for Mothers on Reduction of Deaf Children Behavioral Problemsاثربخشی برنامه مدیریت رفتاری برای مادران بر کاهش مشکلات رفتاری کودکان ناشنوا7183218410.22075/jcp.2017.2184FAآوازه ساداتیوسفی نمینیباقرغباری بنابگروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی دانشگاه تهران، تهران، ایرانسعیدحسن زادهگروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی دانشگاه تهران، تهران، ایرانمحسنشکوهی یکتاگروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20170129Introduction: In the present study the behavior management program for mothers of deaf children with behavior problems developed. In addition, the effectiveness of this program on reduction of children behavioral problems investigated.
Method: Design of the current study was quasi-experimental pretest-posttest with control group. Population of the study was consisted of mothers of hearing impaired children with cochlear implant who difficult behaviors. These children were under protection of center for cochlear implantation and rehabilitation in capital city of Tehran. Sample of study was 20 mothers of deaf children who had difficult behaviors were selected by means of accessible sampling procedure. To gather information about childrenâs difficult behaviors preschool from of Achenbach Behavior Problem Checklist was used. Intervention protocol was developed using literature and interview with mothers. Mothers in experimental group were assigned to treatment group of the session and each session lasted for two hours. Control group was assigned to the ongoing activities in the center. After two months follow up measures were obtaind to assess maintenance of the behavioral change.
Result: The result of analysis with multivariate analysis and repeated measure indicated a significant difference between means of experimental and control groups with respect to behavioral problems in children.
Conclusion: Childrenâs behavioral problems were reduced as a result of intervention and the reduction maintained across time. Therefore, by taking the research aims and objectives into consideration, we can apply this training program to reduce children behavior problems.مقدمه: هدف از پژوهش حاضر، ضمن تدوین برنامۀ مدیریت رفتاری برای مادران کودکان ناشنوای دارای مشکلات رفتاری، بررسی اثربخشی آن بر کاهش مشکلات رفتاری کودکان بود.
روش: پژوهش حاضر از نوع شبه آزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعۀ آماری شامل کلیه مادران کودکان ناشنوای کاشت حلزون شده دارای مشکلات رفتاری بودند که تحت پوشش خدمات درمانگاه های توان بخشی و کاشت حلزون شهر تهران بودند. نمونۀ آماری، شامل20 نفر از مادران کودکان ناشنوای دارای مشکلات رفتاری بودکه به شیوۀ نمونهگیری در دسترس انتخاب و با گمارش تصادفی در دو گروه آزمایشی و گواه جای گرفتند. جهت جمعآوری اطلاعات در زمینۀ مشکلات رفتاری کودکان، از فرم والدین سیاهۀ مشکلات رفتاری پیشدبستانی آخن باخ و رسکورلا و همچنین مصاحبۀ نیمه ساختار یافته در سه مرحله پیشآزمون- پس آزمون و پی گیری استفاده گردید. تدوین برنامۀ مدیریت رفتار، بر اساس نظریۀ رفتارگرایی و با استفاده از اطلاعات به دست آمده از مصاحبه با مادران انجام گرفت. مادران گروه آزمایشی در جلسات آموزشی مدیریت رفتار که در ده جلسۀ دو ساعته تنظیم گردید شرکت نموده و مادران گروه گواه صرفاً برنامههای توانبخشی شنیداری را دریافت کردند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش آماری تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر استفاده گردید.
یافته ها: نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد بین گروه آزمایشی و گواه در زمینۀ مشکلات رفتاری کودکان، در پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری تفاوت معنادار وجود دارد. بدین معنا که در گروه آزمایشی، مشکلات رفتاری کودکان کاهش معناداری داشته و این کاهش در طول زمان نیز حفظ شده است.
نتیجه گیری: با بهره گیری از برنامۀ تدوینشدۀ حاضر و آموزش آن به مادران کودکان ناشنوایی که دارای مشکلات رفتاری هستند، میتوان شاهد تاًثیر آن در کاهش میزان مشکلات رفتاری کودکان بود.https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2184_9340c9bb430f12bdb8922ad13bea1e6c.pdfدانشگاه سمنانروانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل-6420150220The Effectiveness of Group Psychotherapy based on Dialectical Behavior Therapy (DBT) on the Degree of Craving and Difficulty in Emotional Self-regulation of Methamphetamine Usersاثربخشی روان درمانی گروهی مبتنی بر رفتاردرمانی دیالکتیکی بر میزان ولع مصرف و دشواری در خود نظم بخشی هیجانی مصرف کنندگان شیشه85101218510.22075/jcp.2017.2185FAمحمدنریمانی، گروه روانشناسی عمومی دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایرانمحمد جوادبگیان کوله مرزدانشگاه رازی، کرمانشاه، ایراناحمدرضاباوندپوریکارشناس دانشکده افسری دانشگاه امام حسین تهران، تهران، ایرانمجتبیبختیدانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانJournal Article20170129Introduction: In the process of the treatment and returning of addiction, positive and negative emotional states, as well as temptation belong to the most important risk factor for returning. The aim of this study was to determine Effectiveness of Group psychotherapy based on Dialectical Behavior Therapy (DBT) on the degree of craving and difficulty in Emotional Self-regulation of Methamphetamine users.
Method: The present study was a Quasi-experimental research and was conducted through the pre-test, post-test design with control group. The statistical population of the study consisted of all Stimulant Methamphetamine Abusers referring to rehabilitation center under the supervision of the Welfare organization in Nourabad from the winter of 1392 to the spring of 1393. The research sample included 30 Methamphetamine Abusers referring to rehabilitation centers that were selected through available sampling. Based on their tendency to participation in the study, structural diagnostic interview and inclusion criteria, 30 participation were selected and were assigned to the experimental (n=15) and control (n=15) groups. The experimental group received 12 sessions of Dialectical Behavior Therapy. All participants completed the voluntary Craving scale and Gratz Difficulties in emotion regulation Questionnaire as the pre-test, post-test and the follow up stage after a 2 months interval. Data was analyzed through ANOVA with repeated measures.
Results: The results of ANOVA with repeated measure showed that the degree of craving and difficulty declined in the Emotional Self-regulation of the experimental group. The visual inspection of effectiveness charts and size effects, too, indicated a significant and considerable decrease in the degree of craving scores in the post-test of the experimental group participants. These results were maintained in the follow-up stage.
Conclusion: Training in the Group Dialectical Behavior Therapy Strategies through reducing the maladaptive Strategies and increasing the adaptive CognitiveâEmotional Regulation Strategies can pave the way for improvement and relapse prevention of Methamphetamine Abusers.مقدمه: در فرآیند درمان و پیشگیری از بازگشت اعتیاد، حالت های هیجانی منفی و مثبت، و وسوسه از مهم ترین عوامل خطر بازگشت می باشد. پژوهش حاضر با هدف اثربخشی رواندرمانی گروهی مبتنی بر رفتار درمانی دیالکتیکی بر میزان ولع مصرف و دشواری در خودنظم بخشی هیجانی مصرف کنندگان شیشه اجرا شد.
روش: این پژوهش از نوع شبه آزمایشی بوده و از طرح پیشآزمون - پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری این پژوهش را کلیهی سوء مصرف کنندگان ماده محرک شیشه مراجعه کننده به مراکز ترک اعتیاد تحت پوشش بهزیستی شهرستان نورآباد در زمستان و بهار 93-1392 تشکیل میدهند. نمونه پژوهش شامل 30 نفر از مصرف کنندگان شیشه مراجعه کننده به مراکز ترک اعتیاد بودند که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. براساس میزان تمایل به شرکت در مطالعه، مصاحبهی تشخیصی ساختار یافته و ملاکهای ورود، از میان مصرفکنندگان شیشه، 30 آزمودنی انتخاب شده و در دو گروه آزمایش (15 نفر) و گروه گواه (15 نفر) قرار گرفتند. آموزش روان درمانی گروهی مبتنی بر رفتاردرمانی دیالکتیکی، طی 12 جلسه بر گروه آزمایش انجام شد. مقیاسهای ولع مصرف اختیاری و دشواری در خود نظم بخشی هیجانی گراتز در سه مرحله پیشآزمون - پسآزمون و پیگیری دوماهه توسط کلیه شرکتکنندگان تکمیل شد. برای تجزیه و تحلیل آماری دادهها نیز از روش تحلیل واریانس با اندازههای تکراری استفاده شد.
یافتهها: نتایج حاصل از تحلیل واریانس با اندازههای تکراری نشان داد که میزان ولع مصرف و مشکلات در نظم جویی هیجانی گروه آزمایش کاهش یافته است. بازبینی دیداری نمودارهای اثربخشی و اندازهی ضریب تأثیر نیز بیانگر کاهش معنادار و قابل توجه نمرات میزان ولع مصرف و نظم جویی هیجانی در پسآزمون آزمودنی ها گروه آزمایش بود و نتایج در مرحله پیگیری حفظ شدند.
نتیجهگیری: آموزش راهبردهای گروهی رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT) از طریق کاهش راهبردهای سازش نیافته و افزایش راهبردهای سازش یافته نظم جویی شناختی هیجانی میتواند زمینه را برای بهبود و عدم بازگشت مصرف شیشه فراهم نماید.https://cprpi.semnan.ac.ir/article_2185_ff8ed7d347d6d1a9779b557fedd7bc39.pdf