دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 10 2 2018 08 23 Structural Relationships of the Personality Organization, Object Relations and Defense Mechanisms with Pathological Eating Disorder روابط ساختاری سازمان یافتگی شخصیت، مکانیزهای دفاعی و روابط موضوعی با الگوی مرضی خوردن 1 14 3421 10.22075/jcp.2018.14593.1413 FA عارفه منجم دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم، قم، ایران نادر منیرپور استادیار، گروه روانشناسی سلامت دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم، قم، ایران 0000-0002-9889-5126 حسن میرزاحسینی استادیار، گروه روانشناسی عمومی دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم، قم، ایران Journal Article 2018 04 24 Introduction: The present study aims to Explaining model of pathological eating patterns on the basis of Primary Object Relation, personality organization and defense mechanisms. Method: The research method was descriptive and correlational. The statistical population of the study consisted of all undergraduate students of Payame Noor University and Islamic Azad University in Qom in the second half of the school year they were in 2017-18. For this purpose, 888 of these students were selected using multi-stage cluster random sampling. In order to collect data, the Subject Relations Questionnaire (1995), The Kernberg‎ Personality Inventory Questionnaire (IPO), the Iranian Form of Defense Styles (Andrews et al., 1989) and Garner et al. (1982) Eating Attitudes Questionnaire (1982) were used to analyze the data. A confirmatory and exploratory factor analysis was used. Results: The results showed directly that 16.81% of the dispersion of the scores of pathological eating patterns was explained ‎through the Primary object relation and 6 % through the defense mechanisms. Also, in this model, 24.01% of dispersion of personality ‎organization were explained through the defense mechanisms. In addition, the results of this study, estimating the structural model in which object relations and personality organization as a variable of defense and defense mechanisms were introduced into the middle eagle, showed that this model explains 41.07% of pathological eating patterns. Conclusion: The pathological eating patterns both directly and indirectly could be interpreted by defense mechanisms via primary object relations and personality organization. مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تبیین مدل الگوهای مرضی خوردن بر اساس روابط موضوعی اولیه، سازمان یافتگی شخصیت و مکانیزمهای دفاعی انجام شد. روش: این پژوهش از نوع توصیفی بود که به روش همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دوره کارشناسی و ‏کارشناسی ارشد دانشگاه پیامنور و آزاد اسلامی شهر قم در نیمسال دوم سال تحصیلی 96-1395بود، که 888 نفر از آنها با ‏استفاده از روش نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای انتخاب شدند. شرکت کنندگان پرسشنامههای روابط موضوعی، ‏سازمانیافتگی شخصیت کرنبرگ، فرم ایرانی سبکهای دفاعی و پرسشنامه نگرش‌های ‏خوردن را تکمیل نمودند. مدلیابی معادلات ساختاری با استفاده از دادههای بدست آمده از پرسشنامهها انجام شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که روابط موضوعی به طور مستقیم 81/16 درصد و به واسطه مکانیزمهای دفاعی 6 درصد از الگوهای ‏مرضی خوردن را تبیین میکند. بعلاوه، سازمان یافتگی شخصیت به طور مستقیم 01/24 درصد و به واسطه مکانیزمهای ‏دفاعی 02/1 درصد از الگوهای مرضیخوردن را تبیین نمود. در مجموع، برآورد مدل ساختاری که در آن روابط موضوعی ‏و سازمان شخصیت به عنوان متغیر پیش بین و سازوکارهای دفاعی به عنوان متغیر میانجی وارد مدل شدند، نشان داد که این مدل ‏‏07/41 درصد از الگو های مرضی خوردن را تبیین میکند. ‏ نتیجه‌گیری: بنابراین میتوان چنین نتیجهگیری نمود که الگوهای مرضی خوردن هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیرمستقیم و از طریق سازوکارهای دفاعی از طریق روابط موضوعی اولیه و سازمانیافتگی شخصیت به صورت مثبت تبیین میگردد.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_3421_e846fb8a4f365ca8e84393d4f34e1b07.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 10 2 2018 08 23 The Effectiveness of Cognitive-Analytic Therapy on Impulsivity and Dissociative Experiences of Borderline Personality Disordered Patients اثربخشی گروه درمانی شناختی- تحلیلی بر تکانشگری و تجارب تجزیه ای بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی 15 27 3422 10.22075/jcp.2018.13083.1278 FA لیلا دباشی کارشناس ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه سمنان، سمنان، ایران محمود نجفی استادیار، گروه روانشناسی بالینی دانشگاه سمنان، سمنان، ایران 0000-0002-1160-2117 اسحق رحیمیان بوگر دانشیار، گروه روانشناسی بالینی دانشگاه سمنان، سمنان، ایران 0000-0003-3029-9050 Journal Article 2017 11 14 Introduction: Impulsivity is known as one of the underlying and predictive factor in psychopathology that considered as the most enduring features of borderline personality disorder. Also, dissociative experiences are the most prominent components of this disorder. The aim of this study was to investigate the effectiveness of cognitive-analytical therapy (CAT) on impulsivity and dissociative experiences in patients with borderline personality disorder. Method: This study was a semi-experimental research conducted in the form of pretest-posttest and follow-up with control group. The sample of this study included 20 male with borderline personality disorder in the prison of Semnan who were selected by an experienced psychiatrist based on the Structured Clinical Interview and Millon Clinical Multiaxial Inventory-III (MCMI-III). Participants were included randomly in two experimental groups (n=10) and one control group (n=10) and completed the Barratt Impulsivity Scale (BIS-II) and the Dissociative Experiences Scale (DES) in pretest, posttest and follow-up. The experimental group received the cognitive-analytical therapy (CAT) for sixteen 120-minute sessions twice a week. Data were analyzed by mixed analysis of variance (ANOVA). Results: The findings of this study showed that cognitive-analytic therapy (CAT) after 5 and 10 sessions had no significant effects on decreasing impulsivity and dissociative experiences of the experimental group compared to the control group, but after 16 sessions of intervention and one month follow-up, a significant effect on reduction of this symptoms was observed. Conclusion: The results of the current study showed that cognitive-analytic therapy was an effective strategy to improve the symptoms of impulsivity and dissociative experiences inborderline personality and can be used as an effective therapeutic approach. مقدمه: تکانشگری عامل زیر بنایی و پیشبینکننده آسیبشناسی روانی و یکی از پایدارترین ویژگیهای اختلال شخصیت مرزی شناخته میشود. همچنین، تجارب تجزیهای از برجستهترین مؤلفه های این اختلال میباشد. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی گروه درمانی شناختی _ تحلیلی بر تکانشگری و تجارب تجزیهای در بیماران مرزی بود. روش: طرح پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیشآزمون-پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. نمونه این پژوهش 20 نفر از مردان مبتلا به اختلال شخصیت مرزی در زندان شهرستان سمنان بودند که توسط روانپزشک بر اساس مصاحبه بالینی ساختار یافته، آزمون چند محوری بالینی میلون-3 انتخاب شدند. شرکت کنندگان به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (10 نفر) و کنترل (10 نفر) گمارده شدند و مقیاس تکانشگری بارت و مقیاس تجارب تجزیهای را در پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری تکمیل کردند. گروه آزمایش تحت 16جلسه 120 دقیقهای دو بار در هفته تحت گروه درمانی درمان شناختی- تحلیلی قرار گرفتند. دادهها به روش تحلیل کواریانس بین گروهی تحلیل شدند. یافته‌ها: یافتههای این پژوهش نشان داد که درمان شناختی تحلیلی پس از 5 و10جلسه مداخله اثر معنیداری در کاهش تکانشگری و تجارب تجزیهای گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل نداشت، اما پس از 16 جلسه مداخله و دوره پیگیری یک ماهه اثر معناداری در کاهش این علائم مشاهده شد. نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که درمان شناختی تحلیلی به شیوه گروهی، راهبردی مؤثر در بهبود علائم تکانشگری و تجارب تجزیهای اختلال شخصیت مرزی میباشد و میتوان از آن به عنوان روش درمانی مؤثر بهره برد.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_3422_73640de25b7d656733ce2f808a330f18.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 10 2 2018 08 23 The Effectiveness of Resiliency Education to Reduce the Loneliness and Anxiety of High School Girl Students اثربخشی آموزش تاب آوری بر کاهش احساس تنهایی و اضطراب دانش آموزان دختر دبیرستان 29 40 3423 10.22075/jcp.2018.13949.1359 FA زیبا نصیرزاده کارشناس ارشد روانشناسی تربیتی دانشگاه سمنان، سمنان، ایران علی‌محمد رضایی استادیار، گروه روانشناسی تربیتی دانشگاه سمنان، سمنان، ایران محمد علی محمدی فر استادیار، گروه روانشناسی تربیتی دانشگاه سمنان، سمنان، ایران 0000-0003-3085-5133 Journal Article 2018 03 06 Introduction: The purpose of this study was to investigate the effect of resilience education on the reduction of loneliness and anxiety of high school girl students. Method: The present study was a quasi-experimental design with pretest-posttest design with control group. The research population of all high school girl students in al-Shaterkeh in 1995 was studying. In order to select a sample among students whose grades in the combination of dependent variables were more than a standard deviation higher than the average, 30 were randomly selected and divided into two groups of 15 person. Eventually, one of the groups was randomly assigned as the experimental group and the other group was considered as the control group. The experimental group received 12 sessions of the training program, while no training was provided to the control group. Both groups completed the loneliness and anxiety questionnaires before and after the intervention. Results: Data were analyzed using a Multivariate Analysis of Covariance and one-way Analysis of Variance. The final result showed that the level of loneliness and anxiety in the experimental group decreased compared to the control group. Conclusion: Results of this research showed decreased level of loneliness and anxiety following the Resilience Education intervention in the students. Applying this intervention to reduce the students' loneliness and anxiety then is recommended. مقدمه: هدف حاضر بررسی اثربخشی آموزش تابآوری بر کاهش احساس تنهایی و اضطراب، دانش آموزان دختر دبیرستانی بود. روش: پژوهش حاضر از نوع شبه آزمایشی است که در آن از طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعه پژوهش کلیه دانش آموزان دختر دبیرستان شهر الشترکه در سال 95 مشغول تحصیل بودند. به منظور انتخاب نمونه از بین دانش آموزانی که نمرات آنها در ترکیب متغیرهای وابسته بیش از یک انحراف استاندارد بالاتر از متوسط بود 30 نفر به صورت تصادفی انتخاب و به دو گروه 15 نفره تقسیم شدند. در نهایت به صورت تصادف یکی از گروهها به عنوان گروه آزمایش و گروه دیگر به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شد. و گروه آزمایش12 جلسه برنامه آموزش تابآوری را دریافت کردند، در حالی که به گروه کنترل هیچگونه آموزشی ارائه نشد. هر دو گروه پرسشنامه احساس تنهایی و اضطراب را قبل و بعد از مداخله تکمیل کردند. یافته‌ها: دادههای پژوهش با استفاده از تحلیل واریانس چند متغیره (مانوا) و تک متغیره (آنوا) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که میزان احساس تنهایی و اضطراب گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافت. نتیجه‌گیری: نتایج تحقیق کاهش سطح تنهایی و اضطراب دانشجویان را بدنبال آموزش تابآوری نشان میدهد. بر اساس نتایج پژوهش پیشنهاد میشود به منظور کاهش احساس تنهایی و اضطراب دانش آموزان از مداخله آموزش تاب آوری بهره گرفته شود.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_3423_3d324c2883882b15fa8fbe8f025a3a99.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 10 2 2018 08 23 Comparison of the Emotional Responses to Rorschach Test Among Individual with High and Low Emotion Regulation Difficulties مقایسه‌ی پاسخ‌های هیجانی در افراد با مشکلات تنظیم هیجانی بالا و پایین در آزمون رورشاخ 41 50 3429 10.22075/jcp.2018.10092. FA نعمت اله سنایی نسب کارشناس ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران وحید صبری دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی دانشگاه شاهد، تهران، ایران شهرام محمدخانی دانشیار، گروه روانشناسی بالینی دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران Journal Article 2016 06 19 Introduction:The aim of this study was to compare the emotional characteristics of Rorschach test among studentswith high and lowemotion regulation problems. Method:Applying available sampling method a total sample of 200 students ofKharazmi University were selected and a sample of 30 participantswere chosen among them for two groups of the study basedon their high (n: 15) and low (n: 15) scores inDifficulties in Emotion Regulation Scale. Results:A MANOV analysis performed for comparison emotional responses of two groups. Results were shownsignificantlyhigher scoresfor: pure C, affective ratio (Afr), color projection (CP), ratio figure then color (Fc: Cf + c), depression index (DEPI) and coping deficit index (CDI) forgroupof high emotion regulation difficulties rather thangroup of low emotion regulation difficulties. Conclusion:The Rorschach test could be a useful reference tool to distinguish features of mood changes and emotional states of individual with range of emotion regulation problems. Generalization ofthis results should cautiouslybemade and needs further research. مقدمه:پژوهش حاضر با هدف مقایسه‌ی مشخصه‌های هیجانی آزمون رورشاخ درنمونهی غیر بالینی که مشکلات تنظیم هیجانی بالا و پایین داشتند صورت گرفت. روش: 200 نفر از دانشجویان دانشگاه خوارزمی به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و با استفاده از مقیاس مشکلات تنظیم هیجان 30 نفر براساس نمرهی بالا(15 نفر) و نمره ی پایین(15نفر) درمقیاس دشواری تنظیم هیجانبرای دو گروه انتخاب شدند. یافته ها:به منظور مقایسهی دو گروه به لحاظ پاسخهای هیجانی، از تحلیل واریانس چند متغییره استفاده شد.نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که افراد دارای مشکلات تنظیم هیجانی بالا در مشخصه‌های رنگ خالص، نسبت عاطفی، فرافکنی رنگ، نسبت شکل به رنگ، نمره ویژه افسردگی، نمره ویژه سبک مقابله‌ای آزمون رورشاخ به طور معناداری نمره بالاتری را نسبت به گروه با مشکلات هیجانی پایین کسب کردند. نتیجه‌گیری: آزمون رورشاخ در تمایز افراد طیف مشکلات تنظیم هیجانی می‌تواند به ‌عنوان یک ابزار مرجع در تعیین شاخصه‌های تغییرات خلقی و حالات هیجانی افراد مورد استفاده قرارگیرد. تعمیم این نتایج باید با احتیاط صورت گیرد و نیازمند پژوهش‌های بیشتر می‌باشد.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_3429_caa202034f268232c26fac9435f54e15.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 10 2 2018 08 23 The Relationship of Social Interest, Narcissism, and Marital Satisfaction: A Cross-Cultural Study in Iranian and Afghan Couples مقایسه علاقه اجتماعی، خودشیفتگی و رضایت زناشویی در زوجین ایرانی و افغانستانی 51 58 3425 10.22075/jcp.2018.10971.1066 FA احمد رحیمی کارشناس ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران پرویز آزاد فلاح دانشیار، گروه روانشناسی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران 0000-0003-2810-762X Journal Article 2017 04 05 Introduction:The porpuse of this study was to compare two groups of Iranian and Afghan couples in social interest and narcissism, as well as, determining the relationship of these variables with marital satisfaction considering moderating role of nationality. Method:This research was conducted by an expose-facto design on a population including all 22 to 45 year-old Iranian and Afghan married couples living in Iran and Afghanistan with bachelore and master's digree. Among these population a final sample of 101 Iranian couples and 101 Afghan couples were selected by referring to 5 university centers in the Iran and 4 university centers in the Afghanistan and were asked to complete the research questionnaires. Students with a history of psychiatry or psychology interventions over the last year were excluded from the final list. Results:The narcissism average scores of Afghan couples was significantly less than Iranian couples (8.93 v.s 12.01), while in social interest variable only a nonsignificant higher average score was observed(138.71 v.s 123.53). Marital satisfaction was significantly correlated to soscial-interest and narcissism in Afghan (0.42 , -0.24) and Iranian(0.38, -0.24) couples. Conclusion: The results of this study indicated the lower narcissism levels of Afghan couples rather than Iranian couples. Marital satisfaction was strongly associated to social interest and narcissism in both Iranian and Afghan coupls. Considering this difference and association in understanding of their psychological problems seems necessary. مقدمه: هدف از پژوهش حاضر مقایسۀ دو گروه از زوجین ایرانی و افغانستانی در متغیرهای علاقۀ اجتماعی و خودشیفتگی، و نیز تعیین رابطۀ این دو متغیر با رضامندی زناشویی و نقش تعدیل‌کنندگی ملیت بود. روش: این تحقیق با یک طرح علی مقایسه ای بر روی جامعه آماری شامل کلیۀ زوجین دانشجوی متأهل 22 تا 45 سالۀ ایرانی و افغانستانی ساکن در ایران و افغانستان که تحصیلات لیسانس و فوق‌لیسانس داشتند انجام شد. از میان این افراد 101 زوج دانشجوی متأهل ایرانی و 101 زوج دانشجوی متأهل افغانستانی به ‌صورت در دسترس با مراجعه به 5 مرکز دانشگاهی در ایران و 4 مرکز دانشگاهی در افغانستان انتخاب و پرسشنامه‌های پژوهش را تکمیل کردند. همچنین دانشجویانی که در طی یکسال گذشته به روان‌شناس یا روانپزشک مراجعه کرده بودند از فهرست نهایی نمونه خارج شدند. یافته ها: میانگین نمرات زوجین افغانستاتی بطور معنادار در خودشیفتگی کمتر از زوجین ایرانی بود (93/8 در برابر 01/12)، در حالیکه برای علاقۀ اجتماعی یک میانگین بالاتر غیرمعنادار زوجین افغان (71/138 در برابر 5/123) مشاهده شد. رضامندی زناشویی بطور معنادار با علاقه اجتماعی و خودشیفتگی زوجین افغان(42/0 و 24/0-) و ایران(38/0 و 25/0-) ارتباط داشت. نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر بیانگر خودشیفتگی کمتر زوجین افغان نسبت به زوجین ایرانی و همبستگی رضایت زناشویی زوجین ایرانی و افغانی با علاقه اجتماعی و خودشیفتگی است. در نظر گرفتن این تفاوت در درک مسایل روانشناختی آنان ضروری به نظر میرسد.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_3425_07211688a0869d995947a8fb11b215d6.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 10 2 2018 08 23 Effectiveness of Mindfulness-Based Stress Reduction Group Training on Aggression and Risky Behavior in Male Orphan Adolescents اثربخشی گروه‌درمانی کاهش تنیدگی مبتنی بر ذهن آگاهی بر پرخاشگری و رفتار پرخطر نوجوانان پسر بی‏سرپرست 59 70 3424 10.22075/jcp.2018.9868. FA رضا نظام پور کارشناس ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران علی مشهدی دانشیار، گروه روانشناسی بالینی دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران 0000-0002-6212-1372 ایمان ا... بیگدلی استاد، گروه روانشناسی بالینی دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران Journal Article 2015 12 13 Introduction: This research examined efficacy of mindfulness-based stress reduction group training on aggression and risky behavior in orphan male adolescents. Method: This semi-experimental study was conducted with a pre-test and post-test design with control group. Two centers were randomly selected among the orphan care centers for adolescent boys in Mashhad. Buss-Perry Aggression Questionnaire and Adolescent Risk-taking Questionnaire were collected from the members of these two centers. Those with a higher score on aggression and risk-taking behavior were studied. 16 person were selected as the experimental and control groups and randomly assigned to two groups. The experimental group received mindfulness-based stress reduction for eight 90-minute sessions and the control group was placed on the waiting list. Both groups received post-test and a Multivariate Analysis of Covariance applied on the collected dataset. Results: Results of a MANCOVA analysis indicated that a group training mindfulness-based stress reduction significantly reduced average scores of adolescent’s aggression and risky behaviors. Conclusion: This study showed that mindfulness-based stress reduction group training as an effective treatment could be useful for orphan adolescents who are suffering from high risky behaviors such as delinquency and physical and verbal aggression due to lack of family support network. مقدمه: این پژوهش به منظور بررسی اثربخشی گروه‌درمانی کاهش تنیدگی مبتنی بر ذهن آگاهی بر پرخاشگری و رفتار پرخطر نوجوانان پسر بی‏سرپرست انجام شد. روش: این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیشآزمون - و پسآزمون همراه با گروه کنترل بود. از بین مراکز نگهداری نوجوانان پسر بی‏سرپرست در سطح شهر مشهد، دو مرکز به صورت تصادفی انتخاب شد. پرسشنامه‌های پرخاشگری و رفتار پرخطر از اعضای این دو مرکز اخذ شد. افرادی که یک انحراف معیار بالاتر از میانگین بودند به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ۱۶ نفر به‌عنوان گروه آزمایش و گروه کنترل انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه جایگزینی شدند. گروه آزمایش گروه‌درمانی کاهش تنیدگی مبتنی بر ذهن آگاهی را به مدت هشت جلسه 90 دقیقهای دریافت کرد و گروه کنترل در فهرست انتظار قرار گرفت. در پایان از هر دو گروه پس‌آزمون اخذ شد. آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری برای تجزیه و تحلیل داده‏ها استفاده شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل کوواریانس چند متغیری نشان داد که گروه‌درمانی کاهش تنیدگی مبتنی بر ذهن آگاهی بر کاهش پرخاشگری و رفتارهای پرخطر نوجوانان بی‏سرپرست از نظر آماری معنادار بود. نتیجه‌گیری: این پژوهش نشان داد که گروه‌درمانی کاهش تنیدگی مبتنی بر ذهن آگاهی به‌عنوان یک درمان مؤثر، می‌تواند برای نوجوانان بیسرپرستی که به علت عدم شبکه حمایتی خانواده به رفتارهای پرخطر مانند بزهکاری و پرخاشگری فیزیکی و کلامی دچار هستند، مفید واقع شود.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_3424_71a5c0514ab83382d98154e5a5f9d813.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 10 2 2018 08 23 Effectiveness of Neurofeedback on the Asymmetry Pattern of the Frontal Alpha Wave Activity, Executive Function and Symptoms Severity in Depression Patients اثربخشی نوروفیدبک بر ناقرینگی الگوی فعالیت امواج آلفا در قطعه پیشانی، عملکرد اجرایی و شدت علایم در بیماران افسرده 71 82 3426 10.22075/jcp.2018.14233.1386 FA سروین انصارحسین دانشجوی دکتری روانشناسی دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران عباس ابوالقاسمی استاد، گروه روانشناسی دانشگاه گیلان، رشت، ایران 0000-0002-7378-9730 نیلوفر میکاییلی دانشیار، گروه روانشناسی دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0001-5510-5983 نادر حاجلو استاد، گروه روانشناسی دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Journal Article 2018 03 09 Introduction: The aim of this research was to study the ffectiveness of the neurofeedback therapy for improvement of the frontal alpha asymmetry, executive functioning and symptoms severity in depressed patients. Method: The study conducted with a randomized control trial design with pretest- posttest and follow- up plan. The study population included the referred persons to the psychiatry section of the Tabriz Hygiene Center with depression disorder diagnosis during a 5 months interval. Among these 30 patients were selected and randomly divided to experimental and control groups (n=15). The experimental group received 20 neurofeedback training sessions, whereas the control group received unreal neurofeedback training (placebo). The collected data were analyzed by a MANCOVA analysis. Results: Increased activity of the left hemisphere, decreased activity of the right hemisphere, as well as, increased cognitive flexibility and decreased depression severity in the post-test stage were evident. A significant selective attention change was revealed in the follow-up stage as well. Conclusion: According to the results on this research, neurofeedback could be an effective intervention to modify the asymmeric frontal alpha activity and improvement of the selective attention and depression symptoms in depressed patients. مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی نوروفیدبک بر عدم تقارن امواج آلفا در قطعه پیشانی، عملکردهای اجرایی و علائم بیماران مبتلا به اختلال افسردگی بود. روش: این پژوهش از نوع آزمایشی کنترل شده تصادفی با طرح پیشآزمون-پسآزمون و پی گیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل افراد مراجعه کننده در فاصله زمانی 5 ماهه به درمانگاه روانپزشکی مرکز بهداشت شهر تبریز که مبتلا به اختلال افسردگی تشخیص داده شده اند، بود. از این بین نمونهای به حجم 30 نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه 15 نفری آزمایش و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش تحت 10 هفته (هر هفته دو جلسه 30 دقیقه ای) درمان نوروفیدبک و گروه کنترل تحت نوروفیدبک غیر واقعی (پلاسیبو) قرار گرفتند و سپس در لیست انتظار جای گرفتند. برای تجزیه و تحلیل دادهها حاصله از آزمون تحلیل کواریانس چندمتغیری استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که نوروفیدبک منجر به افزایش فعالیت آلفای نیمکره چپ، کاهش فعالیت آلفای نیم کره راست، افزایش انعطافپذیری شناختی و کاهش علایم افسردگی در مرحله پسآزمون شد. توجه انتخابی تغییری در پس آزمون نداشت، اما در مرحله پیگیری تغییرات معنیدار بود. نتیجه‌گیری: بر اساس این نتایج درمان نوروفیدبک در اصلاح ناقرینگی امواج آلفای ناحیه ی پیشانی و بهبود توجه انتخابی و علایم افسردگی بیماران مبتلا به اختلال افسردگی مؤثر می باشد.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_3426_5d2c2cee8ab0b9a36bd1ed7196bd6c4a.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 10 2 2018 08 23 Mediating Role of Overgeneral Autobiographical Memory in Relationship of Rumination and Defective Executive Functions by Dysfunctional Problem Solving in Major Depression Disorder patients نقش واسطه ای حافظه سرگذشتی بیش کلی گرا در رابطه بین نشخوار ذهنی و نقص در کارکردهای اجرایی با حل مسأله ناکارآمد در بیماران مبتلا به افسردگی اساسی 83 94 3427 10.22075/jcp.2018.13910.1355 FA معصومه اسماعیلی مربی، گروه روانشناسی دانشگاه پیام‌نور تهران، تهران، ایران حسین زارع استاد، گروه روانشناسی دانشگاه پیام نور تهران، تهران، ایران احمد علی پور استاد، گروه روانشناسی دانشگاه پیام نور تهران، تهران، ایران 0000-0002-0208-969x محمد اورکی دانشیار، گروه روانشناسی دانشگاه پیام نور تهران، تهران، ایران 0000-0002-2869-9146 Journal Article 2018 02 02 Introduction: Problem solving is known as important factor in major depression disorder. Some studies have recently shown that rumination and impairment of the executive function may be an underlying feature of ineffective problem-solving in MDD patients.The present study focusing on CaR-FA-X Williams model, investigated the intermediate role of over-general autobiographical memory on the relationship between rumination and impairment of executive function with ineffective problem-solving in major depression individuals. Method: A total sample of 50 subjects with major depression were selected by available sampling method during the April to September 2017 interval. All subjects were referred to counseling center of Payame Noor University, Afarinish Center and Shariati Hospital in Fasa. For data collection, after diagnosis of major depression by a psychologist, Autobiographical Memory Test, Means-Ends Problem Solving Procedure, Rumination Questionnaire, and Wisconsin Card Test were used. Results: The results showed that rumination directly (-0.471) and indirect (-0.103) affect the problem solving. The overall effect of ruminant on problem solving (-0.573) is significant at 95% level. Therefore, with a significant direct and indirect effect, autobiographical memory acts as a partial mediator in the effect of rumination on problem solving. Also, direct effect of executive function (0. 309) and indirect effect of function (0.057) on significant problem solving. Therefore, overgeneral autobiographical memory acts as a partial mediator in the impact between the executive function on problem solving. Conclusion:The present study partialy supports the Williams CaR-FA-X model. Results showed that depressed people, due to their negative mood, rumination, and impairment in executive functions, have a particular problem in restoring their memory, and this is a problem in retrieval and solving problems. It also affects their problems and makes them to produce less effecient solutions. مقدمه: حل مسئله به عنوان یک عامل مهم در بیماری افسردگی اساسی شناخته می شود. چند بررسی اخیر نشان میدهد که نشخوار ذهنی و نقص در کارکرد اجرایی ممکن است یک متغیر تأثیرگذار در حل مسئله ناکارآمد در افراد افسرده باشد. اما مطالعات کمی درباره سازوکارهای درگیر در این رابطه انجام شده است. پژوهش حاضر با تأکید بر مدل ویلیامز، در قالب یک مدل علّی به بررسی نقش واسطهای حافظه سرگذشتی بیش کلیگرا در رابطه بین نشخوار ذهنی و نقص در کارکردهای اجرایی با حل مسأله ناکارآمد در افراد افسرده میپردازد. روش: بدین منظور 50 فرد مبتلا به افسردگی اساسی به روش نمونهگیری در دسترس در فاصله زمانی اردیبهشت 96 تا مهر96 انتخاب به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. همگی آزمودنی ها به مرکز مشاوره دانشگاه پیامنور، مرکز مشاوره آفرینش و بیمارستان شریعتی شهر فسا مراجعه کرده بودند. جهت گردآوری دادهها، پس از تشخیص افسردگی اساسی توسط روانشناس، از آزمون حافظه سرگذشتی، آزمون حل مسئله وسیله- غایت، پرسشنامه نشخوار ذهنی و دسته بندی کارتهای ویسکانسین استفاده شد. جهت تحلیل دادههای پژوهش از روش تحلیل مسیر از نوع مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد نشخوار ذهنی بصورت مستقیم (471/0 - ) و غیرمستقیم (103/0-) بر حل مسئله تأثیر دارد. اثر کل نشخوار بر حل مسئله ( 573/ 0- )می باشدکه در سطح 95 درصد معنی دار می باشد. بنابراین با توجه به معناداری اثر مستقیم و غیر مستقیم، حافظه سرگذشتی بعنوان متغیر میانجی جزئی در تأثیر بین نشخوار بر حل مسئله عمل می کند. همچنین اثر مستقیم ( 309/0) و اثر غیرمستقیم کارکرد اجرایی (057/0 - ) بر حل مسئله معنی دار می باشد. بنابراین، حافظه سرگذشتی بعنوان متغیر میانجی جزئی در تأثیر بین کارکرد اجرایی بر حل مسئله عمل می کند. نتیجه گیری: پژوهش حاضر به قسمی مدل سه عاملی ویلیامز را تایید می کند. نتایج نشان داد که افراد افسرده به دلیل خلق منفی، نشخوار ذهنی و نقص در کارکردهای اجرایی، در بازیابی خاطرات سرگذشتی به طور اختصاصی دچار مشکل میشوند و این مشکل در بازیابی، حل مسائل و مشکلات آنها را نیز تحت تأثیر قرار میدهد و باعث میشود که راه حلهای کمتر مؤثری را تولید کنند.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_3427_5421e013565f7f1afa0cfe8ad87a99ab.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 10 2 2018 08 23 The Effectiveness of Spiritual Intervention on Personal and Social Resiliency of Women Victims of Domestic Violence اثربخشی مداخله معنوی بر تاب آوری فردی و اجتماعی زنان قربانی خشونت خانگی 95 105 3428 10.22075/jcp.2018.12744.1250 FA پرویز پرزور دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران مسلم عباسی استادیار، گروه روانشناسی دانشگاه سلمان فارسی کازرون، فارس، ایران 0000-0002-6402-5640 احمد شجاعی دانشیار، گروه معارف اسلامی دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Journal Article 2017 11 28 Introduction: Past research have been shown strong relationship for the resiliency and extent of the violency in individual. The aim of this study then was to examine the effectiveness of a Spiritual Intervention on the personal and social resiliency of women victims of domestic violence. Method: This is a semi-experimental study with pretest and post-test design that was conducted with the participation of 60 women under the coverage of a charity centre (Komite-Emdad Emam) in the Shiraz city during 2017 year. The sample of study included 40 female victims of violence who were selected using an available sampling method and assigned randomly in the experimental and control group (n= 20). To collect data, demographic questionnaire and Friborg’s Resilience Scale for Adults (RSA) were used. The Spiritual Intervention was held in 8 sessions of 90 minutes with group discussion and distribution of educational pamphlets. 15 day after the intervention, the post-test was performed and data were analyzed using a Multivariate Analysis of Covariance )MANCOVA(. Results: Results showed significant increased resiliency mean scores of the women in experimental group compared to the control groupafter the Intervention. Mean components of Personal and Social Resiliency also increased significantly. Conclusion: Training religious beliefs by spiritual intervention could increase the individual and social resiliency of women victims of domestic violencePersonal and Social Resiliencyand is recommended for them. مقدمه: مطالعات گذشته نشان داده است که خشونت ارتباط زیادى با تابآوری در افراد دارد. لذا هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش مداخله معنوی بر تاب آوری فردی و اجتماعی زنان قربانی خشونت خانگی بود. روش: مطالعه حاضر یک تحقیق نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون بود که بر روی زنان تحت پوشش کمیته امداد امام خمینی شهر شیراز در سال 1395 انجام شد. نمونه پژوهش شامل 40 نفر از زنان قربانی خشونت خانگی بود که به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند (هر گروه 20 نفر). ابزار جمعآوری اطلاعات، پرسشنامه تابآوری فرایبورگ و همکاران (RSA) بود. مداخله آموزشی در 8 جلسه 90 دقیقهای با روش بحث گروهی و توزیع جزوه آموزشی برگزار شد. 15 روز بعد از مداخله آموزشی، پسآزمون برگزار گردید و دادهها به روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که آموزش مداخلهی معنوی باعث افزایش معنادار میانگین نمرات تابآوری زنان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است. میانگین مؤلفههای تابآوری فردی و اجتماعی نیز بطور معنادار افزایش یافتند. نتیجه‌گیری: آموزش باورهای مذهبی از طریق مداخله معنوی می تواند تابآوری فردی و اجتماعی زنان خشونت دیده را بهبود بخشد و برای آنان توصیه می شود.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_3428_4500e4037738e13c0c18db508e18d483.pdf