دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 14 3 2022 09 23 مقایسه اثربخشی مشاوره گروهی بر اساس دو رویکرد واقعیت‌درمانی و طرحواره‌درمانی بر تمـایزیافتگی خود در زنان وابستـه 1 12 6920 10.22075/jcp.2022.27541.2466 FA افسانه نادری دانشجوی دکتری گروه مشاوره و علوم تربیتی ،واحدمشهد ،دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران 0000-0002-1223-2269 حمید یعقوبی استادیار،گروه مشاوره و علوم تربیتی ،واحد مشهد ،دانشگاه آزاد اسلامی ،مشهد،ایران - گروه روان شناسی بالینی،واحد تهران،دانشگاه شاهد ،تهران،ایران 0000-0003-2423-9203 محمدرضا صفاریان طوسی استادیار، گروه مشاوره و علوم تربیتی ،واحد مشهد،، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران انیس ایرانمنش استادیار، گروه آمار، واحد مشهد،دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران Journal Article مقدمه: هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی دو رویکرد واقعیت‌درمانی و طرحواره‌درمانی بر تمایزیافتگی خود در زنان وابسته بود. روش: طرح تحقیق کاربندی بالینی کنترل شده انتخاب شد. از میان جامعه آماری زنان مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره مشهد در سال 1400 با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، 24 زن وابسته انتخاب شدند و به صورت تصادفی، در سه گروه طرحواره درمانی، واقعیت درمانی و گروه کنترل قرار گرفتند. دو گروه‌ آزمایشی، مداخلاتی مبنی بر 8 جلسه 90 دقیقه‌ای به مدت 1 ماه دریافت کردند، درحالی که گروه کنترل در لیست انتظار باقی ماند. جهت گردآوری داده‌ها از پرسشنامه تمایزیافتگی اسکورن و فریدلندر و پرسشنامه وابستگی به دیگران استفاده شد. برای تحلیل داده ها از تحلیل کواریانس چند متغیره و تک متغیری استفاده گردید. یافته ها: نتایج نشان داد هر دو رویکرد درمانی در مرحله پس آزمون بر تمایزیافتگی خود تأثیر مثبت و معناداری داشته اند. مطابق مقایسه تطبیقی بین دو مشاوره گروهی، طرحواره‌درمانی، اثربخشی بیشتری از واقعیت درمانی بر تمایزیافتگی داشته است. همچنین، استفاده از این رویکردها تأثیر معناداری بر گسلش عاطفی نداشته است. نتیجه گیری: واقعیت درمانی به دلیل تأکید بر مسئولیت‌پذیری، و طرحواره‌درمانی به جهت شناسایی ریشه‌های مشکلات و ایجاد خودمختاری، هر دو باعث بهبود تمایزیافتگی خود در زنان وابسته می‌گردند.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_6920_659b7b42e9c002ce0075077cd55a1623.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 14 3 2022 09 23 اثربخشی زوج درمانی مبتنی بر روابط موضوعی بر رضایت زناشویی زوجین متقاضی طلاق با سازمان شخصیت مرزی خفیف: یک مطالعه آزمایشی با توجه به نقش تعدیل کننده‌ی کارکرد اجرایی 13 24 6869 10.22075/jcp.2022.26225.2389 FA ساحره صفوی دانشجوی دکتری روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم‌تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران شاهرخ مکوند حسینی دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم‌تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران 0000-0002-3560-6577 پرویز صباحی استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم‌تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران 0000-0001-6654-1289 پروانه محمدخانی استاد، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی، دانشگاه علوم پزشکی و توانبخشی، تهران، ایران Journal Article مقدمه: هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی زوج درمانی روابط موضوعی بر رضایت زناشویی زوجین متقاضی طلاق دارای سازمان شخصیت مرزی خفیف با توجه به نقش عملکرد اجرایی بود. روش: به منظور نمونه گیری، 90 نفر از زوجین متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تهران، به صورت هدفمند توسط مصاحبه ساختاریافته STIPO برای ارزیابی سازمان شخصیت غربالگری شدند و نمونه نهایی شامل 48 نفر از زوجین با سازمان شخصیت مرزی خفیف انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم گردیدند که با ریزش نمونه 11 زوج در گروه آزمایش و 8 زوج در گروه کنترل باقی ماندند. گروه آزمایش 14 جلسه زوج درمانی روابط موضوعی دریافت کردند، و گروه کنترل در لیست انتظار باقی ماندند. ابزار پژوهش شامل آزمون دسته بندی کارت های ویسکانسین و مقیاس رضایت زناشویی انریچ بود. داده‍‌ها به روش تحلیل کواریانس چند‌متغیره تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: اثرات مثبت معناداری در مرحله‌ی پس آزمون بر رضایت زناشویی و مولفه‌هایش مشاهده گردید (0.01>P). بعلاوهدر افراد با عملکرد اجرایی بالاتر، اثربخشی درمان به صورت معناداری بالاتر بود (0.01>P). نتیجه گیری: می‌توان نتیجه گرفت که زوج درمانی روابط موضوعی می‌تواند رضایت زناشویی زوجین دارای سازمان شخصیت مرزی خفیف را بهبود بخشیده و عملکرد اجرایی می‌تواند در اثربخشی درمان نقش تعدیل کننده داشته باشد.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_6869_15f28fbc8c6e099a1e98b8a555d72374.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 14 3 2000 01 01 اثربخشی گروه درمانی مبتنی بر طرحواره درمانی هیجانی آنلاین بر تحمل پریشانی و تنظیم شناختی هیجان دانشجویان مبتلا به اختلال سازگاری ناشی از شکست عاطفی 25 37 7071 10.22075/jcp.2021.23413.2172 FA المیرا آریانا کیا دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی، دانشکده‌ علوم‌تربیتی و روانشناسی دانشگاه شیراز، شیراز، ایران چنگیز رحیمی طاقانکی استاد، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده‌ علوم‌تربیتی و روانشناسی دانشگاه شیراز، شیراز، ایران نوراله محمدی استاد، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده‌ علوم‌تربیتی و روانشناسی دانشگاه شیراز، شیراز، ایران 0000-0002-0413-2743 Journal Article مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحواره درمانی هیجانی آنلاین بر تحمل پریشانی و راهبردهای تنظیم شناختی هیجان دانشجویان مبتلا به اختلال سازگاری ناشی از شکست عاطفی صورت گرفت. روش: با استفاده از یک مطالعه کارآزمایی کنترل شده تصادفی بصورت آنلاین از بین دانشجویان چهار دانشگاه کشور با تجربه شکست عاطفی در سال 1399، یک نمونه 30 نفره دچار اختلال سازگاری انتخاب شد و به دو گروه مساوی تقسیم شد. افراد نمونه در رده سنی 18 تا 38 سال بودند که پس از پر کردن پرسشنامه جمعیت شناختی، پرسشنامه الگوی جدید اختلال سازگاری و مصاحبه تشخیصی DSM-5 و با روش نمونه گیری هدفمند، وارد پژوهش شدند. گروه آزمایش درمان طرحواره درمانی هیجانی آنلاین را به مدت 10 جلسه دریافت کردند، در حالیکه گروه کنترل در لیست انتظار باقی ماند. آزمودنی ها در طی سه مرحله پژوهش مقیاس تحمل پریشانی(DTS) و پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان(CERQ) را تکمیل کردند. یافته ها: نتایج تحلیل واریانس مختلط نشاندهنده تفاوت معنی دار (0/05 >p) نمرات پس آزمون گروه آزمایش و گواه در متغیر های تحمل پریشانی و راهبردهای تنظیم شناختی هیجان بود. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که طرحواره درمانی هیجانی آنلاین میتواند علائم ناشی از شکست عاطفی را کاهش دهد و برای این افراد پیشنهاد می گردد.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_7071_059d9e01176ab2f0892fe2215835bf19.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 14 3 2000 01 01 روابط ساختاری اضطراب امتحان بر پایه خودپنداره تحصیلی با تأکید بر نقش میانجی راهبردهای سازش نایافته تنظیم شناختی هیجان 39 49 6919 10.22075/jcp.2022.26691.2422 FA سجاد اسلامیان دانشجو ارشد روانشناسی، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0001-6220-3442 ربابه نوری قاسم آبادی دانشیار، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. 0000-0003-3414-3539 جعفر حسنی استاد، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0002-7061-9330 Journal Article چکیده مقدمه: هدف از این پژوهش بررسی روابط ساختاری اضطراب امتحان بر پایه خودپنداره تحصیلی با تأکید بر نقش میانجی راهبردهای سازش نایافته تنظیم شناختی هیجان بود. روش:پژوهش حاضر توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش را کلیه دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی 1400-1399 تشکیل دادند که تعداد 456 نفر به روش نمونه ‏گیری در دسترس و به شیوه آنلاین انتخاب و در این پژوهش شرکت کردند. ابزارها شامل سیاهه اضطراب امتحان، سیاهه خودپنداره تحصیلی، فرم کوتاه پرسشنامه راهبردهای تنظیم شناختی هیجانی بود. داده‌های پژوهش با استفاده از روش همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری با نرم‌افزارهای SPSS نسخه 24 و AMOS بررسی شدند. یافته ها: خودپنداره تحصیلی و راهبردهای سازش نایافته تنظیم شناختی هیجان، رابطه‌ مستقیم و معنادار با اضطراب امتحان داشتند(0/05>p). همچنین، تنظیم شناختی هیجان سازش نایافته نیز نقش میانجی در رابطه بین و خودپنداره تحصیلی با اضطراب امتحان دانشآموزان داشت (0/05>p). نتیجه گیری: خودپنداره تحصیلی با میانجیگری راهبردهای تنظیم شناختی هیجان سازش نایافته دانش‏آموزان می‏تواند بر اضطراب امتحان آنان اثرگذار باشد. لذا پیشنهاد می‏شود مداخلات مبتنی بر خودپنداره تحصیلی و مداخلات مبتنی بر تنظیم شناختی هیجان در درمان اضطراب امتحان دانش‏آموزان مورد توجه قرار گیرد.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_6919_b670dfc593340027581047db105f3347.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 14 3 0621 03 23 اثربخشی آموزش ذهنی سازی بر ظرفیت ذهنی سازی و رضایت زناشویی در متاهلین ایرانی ناراضی 51 70 6918 10.22075/jcp.2022.26342.2398 FA سمیرا گوهری دانشجوی دکتری روانشناسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران 0000-0002-4823-0126 سید کاظم رسول زاده طباطبایی دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم‌انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران سعید قنبری استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم‌تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article مقدمه: هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیرآموزش مبتنی بر ذهنی‌سازی بر ارتقاء ظرفیت ذهنی‌سازی و رضایت زناشویی در افراد متاهل ناراضی ایرانی بود. روش: پژوهش حاضر در چارچوب طرح‌های آزمایشی تک موردی قرار می‌گیرد. شرکت‌کنندگان در این مطالعه 3 فرد متاهل و دانشجو دانشگاه تربیت مدرس بودند. هر سه شرکت‌کننده دوره آموزش مبتنی بر ذهنی‌سازی را در طول 12 جلسه 1ساعت و 30دقیقه‌ای سپری کردند. هر یک از شرکت کننده‌ها 9 مرتبه (سه مرتبه خط پایه، پنج مرتبه طی آموزش و یک دوره پیگیری یک ماهه) به وسیله‌ی مقیاس-های ذهنی‌سازی، رضایت زناشویی و کارکردتاملی ارزیابی شدند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از تحلیل دیداری درون و برون موقعیتی داده-ها استفاده شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد آموزش مبتنی بر ذهنی‌سازی بر ارتقاءظرفیت ذهنی‌سازی با ضریب تاثیر 36/0 و سطح معناداری (05/0 P<) و بر رضایت زناشویی با ضریب تاثیر 85/0 و سطح معناداری (05/0 P<) مؤثر است. بحث و نتیجه‌گیری: می‌توان نتیجه گرفت بسیاری از تعارض‌های ارتباطی زوجین ، ناشی از نقص در ظرفیت ذهنی‌سازی و هشیارسازی زوجین در جریان آموزش در کاهش این تعارض‌ها بسیار مؤثر است. نتایج پژوهش حاضر بر استفاده از آموزش‌های روانشناختی ذهنی‌سازی در الگوهای ارتباطی متاهلین ناراضی ایرانی تأکید دارد.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_6918_009c434cab57de48a31f6b669e7ba266.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 14 3 0621 03 23 ﺑﺮرﺳﯽ ویژگی های روانسنجی ﻣﻘﯿﺎس ﺷﺨﺼﯿت نمایشی 71 80 7073 10.22075/jcp.2022.24607.2268 FA عذرا محمدپناه اردکان استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم‌انسانی و اجتماعی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران 0000-0003-0259-5733 آزاده چوبفروش زاده استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم‌انسانی و اجتماعی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران Journal Article هدف از انجام این پژوهش بررسی ویژگی‌های روانسنجی مقیاس شخصیت نمایشی شامل همسانی درونی، پایایی باز آزمایی، روایی واگرا و روایی همگرا درفرهنگ و جامعه ایرانی بود. به همین منظور ابتدا سوالات این مقیاس به فارسی ترجمه شد و سپس از طریق ترجمه مجدد سوالات از فارسی به انگلیسی و مقایسه آن با متن اصلی از صحت ترجمه اطمینان حاصل شد. این مطالعه از نوع پژوهش‌های توصیفی است و جامعه مورد مطالعه، شامل 350 نفر(231 زن-119مرد) بزرگسال استان یزد با حداقل تحصیلات دیپلم در محدوده سنی 17 تا 58 بودند، که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. از شرکت کنندگان خواسته شد، مقیاس پذیرش جراحی زیبایی (ACSS-15) و مقیاس نمایشی در فرم کوتاه (MMPI-2) را تکمیل کنند. پایایی بازآزمایی (=R0/63) و همسانی درونی (83/0P=) مقیاس شخصیت نمایشی در حد رضایت بخش مورد تایید قرار گرفت. روایی همگرا و واگرا از طریق محاسبه ضرایب همبستگی بررسی شد. ضریب همبستگی پیرسون نشان داد بین مقیاس نمایشی و پذیرش جراحی زیبایی، همبستگی مثبت معنا دار وجود دارد (27/0R=) و همچنین بین مقیاس نمایشی و خرده ازمون MMPI-2 رابطه مثبت معنی دار(53/0R=) وجود دارد. این نتایج داشتن روایی همگرا و واگرای مقیاس شخصیت نمایش را تایید می‌کند. بر اساس نتایج این پژوهش مقیاس شخصیت نمایشی برای سنجش این سازه با توجه به فرهنگ متفاوت ایران در نمونه های ایرانی از پایایی و روایی کافی برخوردار است.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_7073_c7217b04fe11f374f9a6737901025606.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 14 3 0621 03 23 اثربخشی تحریک الکتریکی مغز از روی جمجمه (tDCS) بر ولع مصرف و انعطاف پذیری شناختی و انتزاع وابستگان به مواد افیونی 81 90 7076 10.22075/jcp.2022.25534.2338 FA محمد اورکی استاد، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام‌نور، تهران، ایران 0000-0002-2869-9146 معصومه آریانی پور کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام‌نور، تهران، ایران 0000-0002-4642-4330 مهدیه رحمانیان دانشیار، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام‌نور، تهران، ایران 0000-0002-6745-1426 Journal Article مقدمه: ولع مصرف در اعتیاد به مواد مخدر یک تظاهر رایج و به عنوان تمایل مبرم فوری و غیرقابل جبران برای تسلیم در برابر ماده می باشد. هدف از پژوهش بررسی اثربخشی تحریک الکتریکی مغز از روی جمجمه (tDCS) بر ولع مصرف انعطاف پذیری شناختی و انتزاع سوء مصرف کنندگان مواد افیونی بود. روش: طرح نیمه آزمایشی به همراه پیش آزمون و پس‌آزمون با پیگیری 2ماهه بود. جامعه آماری شامل وابستگان به مواد افیونی بود که نمونه 30 نفر مرد که با روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش tDCS (15 نفر) و یک گروه شم (15 نفر) جای گرفتند. ابزارهای به کار رفته در این پژوهش پرسشنامه ولع معرف لحظه‌ای مواد فرانکن و همکاران و آزمون دسته‌بندی کارت‌های ویسکانسین بود که قبل از مداخله روی دو گروه انجام شد. روش درمان tDCS شامل (10جلسه 20دقیقه ای )باشدت 2 میلی امپر بود. داده‌های به دست آمده با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: تحلیل بدست امده با استفاده از تحلیل کوواریانس نشان داد بین آزمودنی‌های دو گروه آزمایش و شم در پس‌آزمون و پیگیری، هر سه مولفه ولع مصرف و همچنین نمرات مولفه های آزمون ویسکانسین تفاوت معناداری وجود دارد. (P< 0/001). نتیجه گیری: tDCS تلویحات مهمی در زمینه کاهش سطح ولع مصرف و بهبود انعطاف پذیری شناختی اجرایی در افراد وابسته به مواد افیونی داشته و به عنوان روش درمانی موثر جهت استفاده درمانگران اعتیاد در کلینیک‌های درمانی توصیه می‌گردد.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_7076_f02a8fde79ddf5b978cd9ae9d408b7c1.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 14 3 0621 03 23 مقایسه رفتارهای خودتنظیمی، شناخت اجتماعی و سیستم های مغزی رفتاری در افراد با و بدون اختلال ملال جنسیتی 91 100 6917 10.22075/jcp.2022.26173.2399 FA محمدرضا سلمانی کلان کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، گروه پزشکی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران 0000-0003-4564-3846 آذر کیامرثی استادیار، گروه روانشناسی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران 0000-0002-8716-9743 Journal Article مقدمه: ملال جنسیتی، اختلالی است که ویژگی‌های روان‌شناختی و شخصیتی را تحت‌تأثیر قرار می دهد. هدف پژوهش حاضر، مقایسه رفتارهای خودتنظیمی، شناخت اجتماعی و سیستم‌های مغزی رفتاری در افراد با و بدون اختلال ملال جنسیتی بود. روش: طرح این پژوهش، علی مقایسه ای بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه مبتلایان به ملال جنسیتی دارای پرونده در سازمان بهزیستی استان اردبیل در سال 1400 بودند. نمونه پژوهش شامل 40 فرد مبتلا به ملال جنسیتی طبق تشخیص روانپزشک و 40 فرد غیر مبتلا برمبنای مصاحبه بالینی بود که به صورت دردسترس انتخاب شدند. برای جمع اوری داده ها از پرسشنامه خودتنظیمی میلربراون، آزمون ذهن خوانی از طریق چشم بارون کوهن و پرسشنامه شخصیتی گری ویلسون استفاده شد. داده ها با تحلیل واریانس چندمتغیری تحلیل شدند. یافته ها: طبق نتایج، میانگین نمرات رفتارهای خودتنظیمی، شناخت اجتماعی و سیستم فعالسازی رفتاری مبتلایان به ملال جنسیتی به طور معناداری کمتر از افراد غیر مبتلا بود اما در ابعاد سیستم های بازداری رفتاری، جنگ و گریز تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده نشد. نتیجه گیری: رفتارهای خودتنظیمی، شناخت اجتماعی و نیز سیستم فعالسازی رفتاری در آسیب شناسی مبتلایان به ملال جنسیتی نقش داشته و مداخلات روانشناختی می تواند در درمان و ارتقاء سلامت روانی آنان، موثر باشد.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_6917_615299acbbac3e21302bbc435091ad9f.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 14 3 0621 03 23 پیش‌بینی مهارت‌های اجتماعی در اختلال طیف اتیسم بر اساس سبک‌های دلبستگی: نقش میانجی تنظیم هیجانی 101 115 7220 10.22075/jcp.2022.27234.2454 FA مریم رنجگر گروه روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده علوم رفتاری، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران 0000-0002-9583-6905 معصومه پورمحمدرضا تجریشی گروه روان شناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده علوم رفتاری، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران 0000-0001-9445-4748 فیروزه ساجدی مرکز تحقیقات توانبخشی اعصاب اطفال، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران 0000-0003-3070-3033 راضیه بیدهندی یارندی گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران 0000-0002-2533-167X Journal Article مقدمه: چگونگی تعامل والد- کودک نقش اصلی در تحول دارد و اکتساب مهارت‌های اجتماعی به روابط هیجانی مطلوب می-انجامد. هدف، تعیین نقش سبک‌های دلبستگی در پیش‌بینی مهارت‌های اجتماعی و تعیین نقش میانجی تنظیم هیجانی در این رابطه بود. روش: در مطالعۀ توصیفی- تحلیلی، 420 کودک 6 تا 8 سال دچار اختلال اتیسم از مراکز اتیسم شهر تهران، به شیوه در دسترس با پرسشنامه غربال‌گری طیف اتیسم و ماتریس‌های پیش‌رونده ریون، ارزیابی شدند. 102 کودک که 19 و بالاتر در پرسشنامه غربال‌گری طیف اتیسم و بالاتر از 70 در ماتریس‌های پیش‌رونده ریون، گرفتند انتخاب شدند و والدین به نیمرخ مهارت‌های اجتماعی اتیسم ، مقیاس دلبستگی در کودکی میانه، و فهرست تنظیم هیجانی پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از روش تحلیل مسیر در نرم‌افزار SPSS Macro نسخه 24، تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: سبک دلبستگی با مهارت‌های اجتماعی رابطه منفی و مستقیم (42/0- =r) داشت و با حرکت از دلبستگی ایمن به نا ایمن، مهارت‌های اجتماعی ضعیف قابل پیش‌بینی بود. تنظیم هیجانی با مهارت‌های اجتماعی، همبستگی مثبت (57/0=r) داشت. طبق تحلیل مسیر، با افزایش یک واحد تنظیم هیجانی، 89/0 واحد به مهارت‌های اجتماعی افزوده می‌شود. اگرچه، سبک‌های دلبستگی، تأثیر مستقیم بر مهارت‌های اجتماعی نداشت ولی نقش میانجی تنظیم هیجانی در ارتباط بین سبک‌های دلبستگی با مهارت‌های اجتماعی تأیید شد. نتیجه‌گیری: با توجه به میانجی تنظیم هیجانی در رابطه بین سبک‌های دلبستگی با مهارت‌های اجتماعی می‌توان نتیجه گرفت که والدین نقش مهمی در ایجاد سبک دلبستگی ایمن دارند و به کودک کمک می‌کنند با تنظیم هیجانی، مهارت‌های اجتماعی را کسب کنند.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_7220_bd4828247647544af24a15ac79a1ef9f.pdf