دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 16 4 2024 12 21 The Effectiveness of Education Based on Resilience on Self-Injury Thoughts and Interpersonal Conflicts of Students with Children of Divorce اثربخشی آموزش مبتنی بر تاب‌آوری بر افکار خودجرحی و تعارضات بین‌فردی دانش‌آموزان فرزند طلاق 1 16 9057 10.22075/jcp.2024.34462.2916 FA علی شیخ الاسلامی استاد، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی ور وانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0002-7700-7206 نسترن سیداسماعیلی قمی استادیار روانشناسی و آموزش کودکان استثنائی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل ایران علی سلمانی دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران آیسان شارعی دانشجوی دکتری تخصصی مشاوره، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران Journal Article 2024 06 16 Background: Adolescents whose parents are separated and experienced abuse in childhood, the prevalence of self-injury in them is higher than the general population. The present study was conducted with the aim of investigating the effectiveness of education based on resilience on self-injury thoughts and interpersonal conflicts of students who are children of divorce. Method: The research method was a pre-test-post-test experiment with a control group. The statistical population of the research included all the students who were children of divorce in the second high school of Ardabil city in the academic year of 2023-2024, and among them, according to the criteria for entering the research and using the available sampling method, 40 students who were children of divorce were randomly selected in the experimental group (20 people). and the control group (20 people) were replaced. The experimental group received 12 sessions of 75 minutes of resilience-based training program, and the control group continued their normal routine. To collect data, the social exposure to non-suicidal self-injury scale was used by Zelkowitz and Cole (2017) and the questionnaire of interpersonal problems by Barkham et al. (1996). Data was analyzed using multivariate analysis of covariance. Results: The results showed that between the mean self- injury thoughts (P< 0.01; F= 4.88 and ηp2= 0.12) and interpersonal conflicts (P< 0.001; F= 31.57 and ηp2= 0.46) of the experimental and control groups in there is a significant difference in the post-test. In this way, after the implementation of the training program based on resilience, the average scores of the children of divorce students in the experimental group have decreased significantly compared to the control group. Conclusion: Therefore, by training and promoting mental resilience in students, the amount of self-injury thoughts and interpersonal conflicts can be reduced in them. With the help of resilience strategies, students can re-examine and revise their multiple failures, and finally flexibility improves in students. زمینه: نوجوانانی که والدین آن‌ها جدا شده و تجربه بدرفتاری در دوران کودکی داشته‌اند، شیوع خودجرحی در آن‌ها از جمعیت عادی بیش‌تر است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر تاب‌آوری بر افکار خودجرحی و تعارضات بین فردی دانش‌آموزان فرزند طلاق انجام گرفت. روش: روش پژوهش آزمایشی از نوع پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه‌ی آماری پژوهش شامل تمامی دانش‌آموزان فرزند طلاق دوره‌ی متوسطه‌ی دوّم شهر اردبیل در سال‌تحصیلی 1403-1402 بود که از میان آن‌ها بر حسب ملاک‌های ورود به پژوهش و به روش نمونه‌گیری در دسترس 40 دانش‌آموز فرزند طلاق انتخاب و به‌صورت تصادفی در گروه آزمایش (20 نفر) و گروه کنترل (20 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش 12 جلسه‌ی 75 دقیقه‌ای برنامه‌ی آموزش مبتنی بر تاب‌آوری را دریافت کردند و گروه کنترل به روال عادی خود ادامه دادند. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس خودجرحی بدون قصد خودکشی زلکوویچ و کول (2017) و پرسشنامه‌ی مشکلات بین‌فردی بارخام و همکاران (1996) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کواریانس چندمتغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: یافته‌ها نشان داد که بین میانگین افکار خودجرحی (0/01 >P؛ 4/88=F و 0/12 =ηp2) و تعارضات بین‌فردی (001 /0>P؛ F=31/57 و /0/46 =ηp2) گروه آزمایش و کنترل در پس‌آزمون تفاوت معناداری وجود دارد. بدین صورت که بعد از اجرای برنامه‌ی آموزشی مبتنی بر تاب‌آوری میانگین نمرات دانش‌آموزان فرزند طلاق در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل به‌طور معناداری کاهش یافته است. نتیجه گیری: بنابراین، با آموزش و ارتقای تاب‌آوری روانی در دانش‌آموزان می‌توان میزان افکار خودجرحی و تعارضات بین‌فردی را در آنان کاهش داد. دانش‌آموزان به کمک راهبردهای تاب‌آورانه می‌توانند شکست‌های متعدد خود را دوباره مورد بررسی و بازبینی قرار دهند و در نهایت انعطاف‌پذیری در دانش‌آموزان بهبود می‌یابد.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_9057_d4989d5ce1c52cdb6590020d3bd3e6eb.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 16 4 2024 12 21 Modeling Relationship Obsessive-compulsive Symptoms Based on Parent-Child Relationship Quality and Perfectionism: the Mediating Role of Metacognitive Beliefs in Married Students مدل‌یابی علائم وسواس ارتباطی براساس کیفیت ‌ارتباط والد - فرزند و کمال‌گرایی: نقش واسطه‌ای باورهای فراشناختی در دانشجویان متأهل 17 30 9029 10.22075/jcp.2024.34846.2939 FA دل‌آرام کیهانی‌فر دانش آموخته‌ی کارشناسی‌ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، دانشگاه غیرانتفاعی شهاب دانش، قم، ایران کریم گل محمدی استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه غیر انتفاعی شهاب دانش، قم، ایران سیدمهدی سرکشیکیان دکتری روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن. رودهن. ایران Journal Article 2024 07 25 Abstract Introduction: The present study was conducted with the aim of modeling the symptoms of Relationship Obsessive Compulsive Disorder (ROCD) based on parent-child relationship quality and perfectionism: the mediating role of metacognitive beliefs in married students. Method: The research design is descriptive-correlation type and the statistical population includes all married students of Payam Noor universities in Tehran province in 2022-2023. To realize the purpose of this research, 319 people were selected through social networks, especially Telegram, using available sampling method. They responded to the Relationship-Obsessive-Compulsive-Inventory (ROCI), Perfectionism-Inventory (PI), Revised Adult Attachment scale (RAAS) and the short form of Wells' Metacognition Questionnaire (MCQ-30). The structural-equation-modeling method was used to analyze the data. Results: The fit indices indicated a good fit of data with the model of this research. The results of the research showed that metacognitive beliefs play a mediating role in the relationship between the quality of parent-child relationship and perfectionism with relationship obsessions in couples. Conclusion: Considering the importance of the quality of parent-child communication and perfectionism and its deep effects on the formation of metacognitive beliefs and its negative consequences in adulthood such as communication obsession, the results of this study can be used in educational programs to inform parents, counseling Pre-marriage as well as psychological interventions for communication obsession in couples should be considered. چکیده مقدمه: پژوهش حاضر با هدف مدل‌یابی علائم وسواس ارتباطی بر اساس کیفیت ارتباط والد - فرزند و کمال‌گرایی با نقش واسطه‌ای باورهای فراشناختی در دانشجویان متأهل انجام شد. روش: طرح پژوهش از نوع توصیفی - همبستگی و جامعه‌آماری آن شامل کلیه‌ی دانشجویان متأهل دانشگاه‌های پیام‌نور استان تهران در سال تحصیلی 1403-1402 بود. به منظور انجام پژوهش، 319 نفر از طریق شبکه‌های اجتماعی بویژه تلگرام و به‌روش نمونه‌گیری در‌ دسترس انتخاب شده و پرسشنامه‌های وسواس فکری - عملی متمرکز بر ارتباط (ROCI)، کمال‌گرایی (PI)، سبک ‌دلبستگی بزرگسالان (RASS) و فرم کوتاه پرسشنامه فراشناخت (MCQ) را تکمیل نمودند. به منظور تجزیه ‌و تحلیل داده‌ها از روش مدل‌یابی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که شاخص‌های برازش نشان‌دهنده‌ی برازش مطلوب داده‌ها هستند. همچنین باورهای فراشناختی نقشی واسطه‌ای در رابطه بین کیفیت ارتباط والد – فرزند و کمال‌گرایی با وسواس ارتباطی در زوجین دارد. نتیجه‌گیری: با توجه به اهمیت کیفیت ارتباط والد - فرزند و کمال‌گرایی و تأثیرات عمیق آن بر شکل‌گیری باورهای فراشناختی و تبعات منفی آن در بزرگسالی همانند وسواس ارتباطی، نتایج این مطالعه می‌تواند در برنامه‌های آموزشی آگاه‌سازی والدین، مشاوره‌های پیش از ازدواج و همچنین مداخلات روانشناختی وسواس ارتباطی در زوجین مدنظر قرار گیرد.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_9029_6b697b5029053c53865863e72ddde616.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 16 4 2024 12 21 The Effectiveness of Paradox Therapy on Pain Anxiety and Self-Empathy in Women with Breast Cancer اثربخشی پارادوکس درمانی بر اضطراب درد و همدلی خود در زنان مبتلا به سرطان پستان 31 49 9056 10.22075/jcp.2024.33325.2853 FA علیرضا جمشیدی دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران داود معنوی پور دانشیار گروه روانشناسی، واحد گرمسار، دانشگاه آزاد اسلامی، گرمسار، ایران 0000-0001-9764-6972 محمدعلی بشارت استاد گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران مینا مجتبایی دانشیار گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران Journal Article 2024 02 17 Introduction: The aim of the present study was to assess the effectiveness of paradox therapy in alleviating pain anxiety and enhancing self-empathy among women diagnosed with breast cancer.Method: The research employed a single-case, multiple-baseline design with follow-up phases. The study included female with breast cancer who sought treatment at hospitals in Tehran between 2021 and 2022. A sample of three patients was selected from this population, The assessment tools utilized were the Pain Questionnaire by McCracken and Dhingra and the Empathy Questionnaire by Manavipour et al. The data were analyzed using the improvement percentage index, as well as within- and between-situation analyses with the assistance of SPSS and Excel software. Results: The results indicated that paradox therapy had a moderate to high effect on reducing pain anxiety among women with breast cancer during the treatment stage and a high effect during the follow-up phase. It also demonstrated a moderate effect on self-empathy both during treatment and follow-up. The intra-situational and inter-situational analyses revealed significant differences between the baseline and intervention stages for all participants (PND=100). The efficacy and sustainability of paradox therapy in addressing pain anxiety and enhancing self-empathy among women with breast cancer were confirmed during the follow-up phase.Conclusion: The findings of this research suggest that paradox therapy holds promise as a method for reducing pain anxiety and increasing self-empathy in women diagnosed with breast cancer. Therefore, it is recommended that clinical psychologists consider utilizing this treatment approach to alleviate pain anxiety and promote self-empathy in this population مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی پارادوکس درمانی بر اضطراب درد و همدلی خود در زنان مبتلا به سرطان پستان انجام شد. روش: طرح پژوهش تک آزمودنی از نوع چند خط‌پایه‌ای با دورة پیگیری بود. جامعه آماری این پژوهش تمامی بیماران زن مبتلا به سرطان پستان بیمارستان‌های شهر تهران در سال 401- 1400 بود. نمونه آماری 3 زن مبتلا به سرطان پستان بود. جلسات درمانی به صورت انفرادی اجراء گردید. ابزارهای پژوهش، پرسشنامه اضطراب درد مک کراکن و دینگرا و پرسشنامه همدلی معنوی پور و همکاران بودند. داده‌ها با استفاده از شاخص درصد بهبودی، تحلیل‌های درون‌موقعیتی و بین‌موقعیتی در نرم‌افزارهای SPSS و Excel، بررسی شدند. یافته‌ها: نتایج درصد بهبودی نشان داد که پارادوکس درمانی بر اضطراب درد در زنان مبتلا به سرطان پستان در مرحله درمان تأثیر متوسط به بالا و در مرحله پیگیری تاثیر زیاد داشته است و برای متغیر همدلی خود در مرحله درمان و پیگیری تاثیر متوسط داشته است. تحلیل‌های دیداری و نتایج تحلیل‌های درون‌موقعیتی و بین‌موقعیتی حاکی از تفاوت معنادار بین مرحله خط‌پایه و مداخله برای همة شرکت کننده‌ها بود (100=PND). ماندگاری اثر پارادوکس درمانی بر اضطراب درد و همدلی خود در زنان مبتلا به سرطان پستان در مرحلة پیگیری تأیید شد. نتیجه‌گیری: براساس یافته‌های این پژوهش مشخص شد که پارادوکس درمانی بر اضطراب درد و همدلی خود در زنان مبتلا به سرطان پستان مؤثر است، لذا پیشنهاد می شود روان شناسان بالینی از این درمان برای کاهش اضطراب درد و افزایش همدلی خود در زنان مبتلا به سرطان پستان استفاده کنند.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_9056_bff8ce4c681e68c12d64791eb9f83154.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 16 4 2024 12 21 The effectiveness of mindfulness-based education on students' social cognition and psychological disturbance اثربخشی آموزش مبتنی بر ذهن آگاهی بر شناخت اجتماعی و آشفتگی روانشناختی دانش‌آموزان 51 64 9654 10.22075/jcp.2025.36066.3059 FA عبدالجلال توماج دانشجوی دکتری روان شناسی تربیتی، دانشکده روان شناسی وعلوم تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران سیاوش طالع پسند استاد گروه روان شناسی تربیتی، دانشکده روان شناسی وعلوم تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران Journal Article 2024 11 30 Introduction: The purpose of this study was to investigate the effectiveness of mindfulness-based education on social cognition and psychological disturbance of student. Method: The method of the current research was quasi-experimental with two control and experimental groups with a pre-test and post-test design. The statistical population of the research was the 6th grade students of the elementary school of Agh Qola city. The participants were 40 second grade students who were selected by random sampling. They were divided into two control (n=20) and experimental (n=20) groups. All of them completed questionnaires of social cognition (Najati et al., 2017) and psychological disturbance (Lowinda, 1995(. The hypotheses were analyzed with covariance analysis model. Findings: The findings showed the effect of mindfulness-based training on self-knowledge (0.79), mind reading (0.84), understanding the educational environment (0.69), detection of educational threats (0.77), depression (0.71), Anxiety (0.74) and stress (0.70) were significant. Conclusion: According to the findings, it can be stated that the improvement of social cognition and psychological disturbance requires attention to mindfulness. The practical implications of the findings are discussed. مقدمه: ذهدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر ذهن آگاهی بر شناخت اجتماعی و آشفتگی روانشناختی دانش‌آموزان بود. روش: روش پژوهش حاضر شبه آزمایشی با دو گروه گواه و آزمایش با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون بود. جامعه آماری پژوهش دانش‌آموزان پایه ششم مقطع ابتدایی شهرستان آق قلا بودند. شرکت کنندگان 40 دانش آموز پایه دوم بودند که با روش نمونه‌گیری تصادفی مرحله ای انتخاب شدند. آنها به دو گروه گواه (20= n) و آزمایش (20= n) تقسیم شدند. همه آنها پرسشنامه های شناخت اجتماعی (نجاتی و همکاران، 1397) و آشفتگی روان شناختی (لویندا، 1995) را تکمیل کردند. فرضیه‌ها با مدل تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد اثر آموزش مبتنی بر ذهن آگاهی بر شناخت خود (0/79)، ذهن‌خوانی (0/84)، درک محیط آموزشی (0/69)، تشخیص تهدید آموزشی (0/77)، افسردگی (0/71)، اضطراب (0/74) و استرس (0/70) معنادار بود. نتیجه گیری: توجه به یافته های بدست آمده می توان بیان نمود بهبود شناخت اجتماعی و آشفتگی روانی مستلزم توجه به ذهن آگاهی است. تلویحات کاربردی یافته ها مورد بحث قرار گرفت.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_9654_f6aec0de3d1b409a6f9747a9396d07dd.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 16 4 2024 12 21 Effectiveness of Unified Transdiagnostic Treatment and Reality Therapy on Irritability and Children’s Self-efficacy for Peer Interaction in Children with Disruptive Mood Dysregulation Disorder مقایسه اثربخشی درمان فراتشخیصی یکپارچه و واقعیت درمانی بر تحریک‌پذیری و خودکارآمدی در روابط اجتماعی با همسالان در کودکان دارای اختلال بی‌نظمی خلق اخلالگر 65 82 9059 10.22075/jcp.2024.34815.2936 FA سایه ناز صنیعی آباده دکتری گروه روانشناسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران. ایلناز سجادیان دانشیار گروه روانشناسی بالینی، مرکز تحقیقات سلامت جامعه، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران. Journal Article 2024 07 21 This study aimed to compare the effectiveness of unified transdiagnostic treatment and reality therapy on irritability and children’s self-efficacy for peer Interaction in children with disruptive mood dysregulation disorder. Methods: The study was quasi-experimental, utilizing a pre-test, post-test, follow-up design, and included a control group. The statistical population consisted of 8-11 year old boys with disruptive mood disorder in Isfahan city along with their mothers who referred to child counseling centers in Isfahan city in 2022. Among them, 45 children and their mothers purposively selected and randomly assigned to three groups of 15 (two experimental groups and one control group).The research tools included Shah Mohammadi et al.'s Disruptive Mood Dysregulation Disorder Scale, Stringer et al.'s Affective Reactivity Index, and Wheeler and Ladd's peer self-efficacy scale. Interventions (transdiagnostic treatment and reality therapy) were implemented for the experimental groups during 10 sessions, with 60 minutes for children and 30 minutes for mothers. Research data were analyzed using repeated measures analysis of variance. Results: The results showed that unified transdiagnostic treatment and reality therapy led to a decrease in irritability and an increase in Children’s Self-efficacy for Peer Interaction, and this effectiveness was significant and stable (p<0.001). There was no significant difference between the two treatment methods. Conclusion: As a result, both mentioned treatments can be used to improve irritability and self-efficacy in relationships with peers of children with disruptive disorder in specialized child counseling centers. مقدمه: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان فراتشخیصی یکپارچه و واقعیت درمانی بر تحریک‌پذیری و خودکارآمدی در روابط اجتماعی با همسالان در کودکان دارای بی‌نظمی خلق اخلالگر انجام شد. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پسران ۸ تا 11 سال دارای اختلال بی‌نظمی خلق اخلالگر شهر اصفهان به همراه مادرانشان بودند که در سال 1401 به مراکز تخصصی مشاوره کودک شهر اصفهان مراجعه کردند. از میان آن‌ها 45 کودک به همراه مادرانشان به شیوه هدفمند انتخاب شده و در سه گروه ۱۵ نفره به صورت تصادفی قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس اختلال کژتنظیمی خلقی ایذایی شاه محمدی و همکاران، شاخص واکنش‌پذیری عاطفی استرینگرز و همکاران و مقیاس خودکارآمدی در تعامل با همسالان ویلر و لد بود. بر روی گروه‌های آزمایش مداخلات (درمان فراتشخیصی و واقعیت درمانی) طی 10 جلسه 60 دقیقه‌ای برای کودکان و 30 دقیقه‌ای برای مادران اجرا شد. داده‌های پژوهش با تحلیل واریانس با اندازه‌‌گیری مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد درمان فراتشخیصی یکپارچه و واقعیت درمانی منجر به کاهش تحریک‌پذیری و افزایش خودکارآمدی در روابط با همسالان شده و این اثربخشی معنادار و با ثبات بوده است (0/001>p). بین دو روش درمانی تفاوت معنی‌داری وجود نداشت. نتیجه‌گیری: بنابرنتایج از هر دو درمان مذکور می‌توان به منظور بهبود تحریک‌پذیری و خودکارآمدی در روابط اجتماعی با همسالان کودکان دارای اختلال بی نظمی اخلالگر در مراکز تخصصی مشاوره کودک استفاده کرد.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_9059_ba477383b3e0c8cd7ec3155e252adb37.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 16 4 2024 12 21 The Role of Identity Status, Social Media and Networks in the Body Dysmorphic ‎Symptoms in Girls نقش پایگاه‌های هویت، شبکه‌ها و رسانه‌های اجتماعی در علائم بدریخت‌انگاری بدن در ‏دختران 83 96 9677 10.22075/jcp.2024.35669.3024 FA فاطمه احمدپور گروه روانشناسی، واحد خوی، دانشگاه آزاد اسلامی، خوی، ایران ‏ علی زینالی گروه روان شناسی، واحد خوی، دانشگاه آزاد اسلامی، خوی ایران Journal Article 2024 10 19 Introduction: The present research aimed to determine the role of identity status and ‎social media and ‎networks in the body dysmorphic symptoms(BDS) in girls.‎ Method: This research was descriptive from correlational type. The research population ‎was female ‎Khoy IAU students in the 2023-2024 ‎academic years. The sample size based on the Krejcie and Morgan ‎table was determined ‎‎320 people, selected by multistage cluster sampling method. Research ‎tools ‎included: demographic information form, ego identity status questionnaire (Bennion & ‎Adams, ‎‎1986), social media use scale (Tuck & Thompson, 2023) and body dysmorphic ‎disorder scale (Hanley et ‎al., 2020). For data analysis used from Pearson's correlation ‎coefficients and multiple regression ‎methods.‎ Results: The results showed that identity diffusion and identity moratorium had a positive ‎and ‎significant relationship with BDS in girls (P<0.001), but ‎identity achievement and identity foreclosure ‎had no significant relationship with it ‎‎(P>0.05). In addition, all components of social media and ‎networks including body image, ‎comparison, belief and consumption had a positive and significant ‎relationship with BDS in girls (P<0.05). Also, identity status and components of social ‎media and ‎networks were able to predict 9% and 27% of the changes in BDS in girls, respectively (P<0.001).‎ Conclusion: According to the results of the study, identity status and social media and ‎networks play a ‎significant role in predicting BDS in girls and ‎can lead to increasing BDS. Therefore, the obtained results ‎can have many ‎practical implications for informing parents through educational programs based ‎on ‎identity status and social media and networks.‎ مقدمه: هدف پژوهش حاضر تعیین نقش پایگاه‌های هویت، شبکه‌ها و رسانه‌های اجتماعی در علائم بدریخت‌انگاری بدن در ‏دختران بود.‏ روش: این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه پژوهش دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوی در سال ‏تحصیلی 1403-1402 بودند. حجم نمونه بر اساس جدول کرجسی و مورگان 320 نفر تعیین شد که با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای ‏چندمرحله‌ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل: فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی، پرسشنامه حالات هویت خود (بنیون و آدامز، ‏‏1986)، مقیاس استفاده از رسانه‌های اجتماعی (تیوک و تامپسون، 2023) و مقیاس اختلال بدریخت‌انگاری بدن (هانلی و ‏همکاران، 2020) بودند. برای تحلیل داده‌ها از روش‌های ضرایب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استفاده شد.‏ یافته‌ها: نتایج نشان داد که پراکندگی هویت و وقفه هویت با علائم بدریخت‌انگاری بدن در دختران رابطه مثبت و معنادار ‏داشتند (001‏P</0‎‏)، اما کسب هویت و ضبط هویت با آن رابطه معناداری نداشتند (05‏P>0/‎‏). علاوه بر آن، همه مولفه‌های ‏شبکه‌ها و رسانه‌های اجتماعی شامل تصویر بدن، مقایسه، اعتقاد و مصرف با علائم بدریخت‌انگاری بدن در دختران رابطه مثبت ‏و معنادار داشتند (05‏P<0/‎‏). همچنین، پایگاه‌های هویت و مولفه‌های شبکه‌ها و رسانه‌های اجتماعی توانستند به‌ترتیب 9 درصد و ‏‏27 درصد از تغییرهای علائم بدریخت‌انگاری بدن در دختران را پیش‌بینی نمایند (0/001‏P<‎‏).‏ نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج مطالعه، پایگاه‌های هویت و شبکه‌ها و رسانه‌های اجتماعی نقش معناداری در پیش‌بینی علائم ‏بدریخت‌انگاری بدن در دختران دارند و می‌توانند موجب افزایش بدریخت‌انگاری بدن شوند. بنابراین، نتایج به‌دست‌آمده می‌تواند ‏جهت آگاه‌سازی والدین از طریق برنامه‌های آموزشی مبتنی پایگاه‌های هویت، شبکه‌ها و رسانه‌های اجتماعی بر تلویحات ‏کاربردی زیادی داشته باشد.‏

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_9677_aa2e826586ab6f5772923817766f8470.pdf

دانشگاه سمنان روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل - 16 4 2024 12 21 The Effectiveness of Cognitive-Behavioral Therapy on Perceived Stress and Adaptive Performance in Patients with Hypertension اثربخشی درمان رفتاری-شناختی بر استرس ادراک‌شده و عملکرد انطباقی بیماران مبتلا به فشار خون بالا 97 109 9670 10.22075/jcp.2024.35094.2964 FA عزیز سیفی آوارسین گروه روانشناسی سلامت، واحد امارات، دانشگاه آزاد اسلامی، دبی، امارات متحده عربی 0009-0004-4631-1258 علیرضا پیرخائفی گروه روانشناسی بالینی، واحد گرمسار، دانشگاه آزاد اسلامی، گرمسار، ایران مریم کلهرنیا گلکار گروه روان‌شناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران Journal Article 2024 08 21 Introduction: Hypertension, as a common chronic illness, can affect not only the physical well-being of patients but also their psychological functioning. Therefore, this study aimed to investigate the effectiveness of cognitive-behavioral therapy (CBT) on perceived stress and adaptive performance in patients with hypertension. Methods: This semi-experimental study employed a pretest-posttest design with a three-month follow-up. The statistical sample included 36 patients with hypertension who visited medical centers in Tehran in 2023. They were selected through purposive sampling and were randomly assigned to two groups of 18, one experimental and one control group. The research instruments included the Perceived Stress Scale (PSS) and the Adaptive Performance Scale (APS). Results: The results of repeated measures ANOVA showed that CBT, after the last therapy session, was able to reduce perceived stress (F = 16.53) and increase adaptive performance (F = 27.15) in patients with hypertension. Also, the effect of CBT was also lasting in patients three months after the last therapy session (P < 0.001). Conclusion: The findings indicate the positive impact of CBT in reducing psychological stress and enhancing adaptive performance in patients with hypertension. Therefore, it is recommended to use this psychotherapy alongside routine medical treatment to improve the mental health of these patients. مقدمه: فشارخون بالا به عنوان یک بیماری شایع مزمن، علاوه بر بعد جسمی بر عملکرد روانی بیماران نیز می‌تواند تأثیرگذار باشد. از این‌رو، در پژوهش حاضر، اثربخشی درمان رفتاری-شناختی بر استرس ادراک‌شده و مهارت‌های انطباقی بیماران مبتلا به فشار خون بالا بررسی شد. مواد و روش‌ها: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری سه ماهه بود. نمونۀ آماری شامل 36 نفر از بیماران مبتلا به فشارخون بالا مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر تهران در سال 1402 بود که با روش نمونه‌گیری هدفمند برگزیده شده و به صورت تصادفی در دو گروه 18 نفری آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزار پژوهش، شامل مقیاس‌های استرس ادراک‌شده (PSS) و عملکرد انطباقی (APS) بود. یافته‌ها: نتایج تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد که درمان شناختی-رفتاری بعد از آخرین جلسۀ درمان توانست موجب کاهش استرس ادراک‌شده (53/16=F) و افزایش عملکرد انطباقی (15/27=F) در بیماران مبتلا به فشارخون بالا شود. همچنین اثر درمان شناختی-رفتاری پس از سه ماه بعد از آخرین جلسۀ درمان نیز در بیماران ماندگار بود (0/001>P). نتیجه‌گیری: نتایج حاکی از تأثیر مثبت درمان گروهی شناختی-رفتاری در کاهش فشار روانی و افزایش عملکردهای انطباقی بیماران مبتلا به فشارخون بود. بنابراین پیشنهاد می‌شود در کنار درمان روتین پزشکی، از این روان‌درمانی جهت ارتقای سلامت روان این بیماران استفاده شود.

https://cprpi.semnan.ac.ir/article_9670_dd37aababc1290f18acad865cb6559ed.pdf